Ο επαναστάτης της Αιγύπτου

Η ‘Αλις Μακόλεη πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε τη πόρτα του γραφείου του διευθυντή της.

«Περάστε» ακούστηκε η επιβλητική φωνή του Χιού Φάραντεϊ.

Ο γέρος διευθυντής χαμογέλασε βλέποντας την νέα πανέμορφη κοπέλα κάτω από την κάσα της πόρτας του.

«Αλις; Πώς θα μπορούσα να σε βοηθήσω;»

«Κύριε Φάραντεϊ, θα ήθελα να σας ζητήσω κάτι πολύ σημαντικό»

«Σε ακούω παιδί μου, κάθισε» της έκανε νεύμα να καθίσει στην καρέκλα απέναντι του.

Η Άλις έκατσε σταυροπόδι και τράβηξε την στενή της φούστα προς τα γόνατα της. Ένιωθε βαθύ σεβασμό για τον κύριο Χιού και δεν θα ήθελε να τον προκαλέσει. Τα γαλανά αμυγδαλωτά της μάτια καρφώθηκαν στα δικά του.

«Όπως σας ενημέρωσαν, ο κύριος Άλαν Πάρκερ απουσιάζει με αναρρωτική άδεια»

«Μάλιστα, με κάλεσε ο ίδιος σήμερα το πρωί. Έπαθε γαστρεντερίτιδα από κάποιο εστιατόριο στην Ιορδανία».

«Ο Άλαν είχε αναλάβει την κάλυψη του ρεπορτάζ στην Αίγυπτο για τον πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα σε αντικαθεστωτικούς επαναστάτες και την άρχουσα τάξη. Θα ήθελα να ρωτήσω αν έχετε βρει αντικαταστάτη για να αναλάβει το ρεπορτάζ».

«Όχι, όχι ακόμα, μα γιατί ρωτάς;»

Η Άλις έσκυψε προς το μέρος του διευθυντή της. Το λεπτό της άρωμα από νοσταλγικές νότες γιασεμιού και  περγαμόντο του ερέθισε την μύτη.

«Κύριε Φάραντεϊ, με την άδεια σας, θα  ήθελα να αναλάβω το ρεπορτάζ»

Ο γέρο διευθυντής έμεινε έκπληκτός με αυτή την αποκάλυψη.

«Να πάς στην Αίγυπτο; Μα είσαι με τα καλά σου; Εκεί γίνεται πόλεμος»

«Σας παρακαλώ δώστε μου αυτήν την ευκαιρία. Εργάζομαι στο περιοδικό κοντά ένα χρόνο. Δεν σπούδαζα 3 χρόνια κοινωνικές  επιστήμες για να γράφω ποια ντάινερ της πόλης έχουν το καλύτερο μπέργκερ»

Τα μάτια της γέμισαν υγρασία και εστίασαν παρακλητικά στα δικά του. Ο Χιού την κοίταξε σχεδόν με πατρικό βλέμμα. Το βλέμμα του πατέρα που θέλει να προστατέψει το παιδί του από τον αυθορμητισμό της νιότης του. Η Άλις βλέποντας αυτή την αλλαγή πήρε θάρρος και συνέχισε.

«Το όνειρο μου από παιδί ήταν να γίνω δημοσιογράφος. Να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή των γεγονότων, να αφουγκράζομαι τον παλμό της ιστορίας και να προσφέρω στην ανθρωπότητα αντικειμενική ενημέρωση. Αχ, σας παρακαλώ, μην μου στερήσετε αυτή την ευκαιρία»

Το βλέμμα του γέρου έφυγε από την Άλις και στάθηκε σε μία φωτογραφία στον τοίχο απέναντι. Ήταν μια φωτογραφία του ίδιου του Φάραντεϊ και του πατέρα της Άλις. Ήταν παιδικοί φίλοι και συγκάτοικοι στο κολέγιο. Ο πατέρας της ήταν από τους ποιο γνωστούς μαχόμενους δημοσιογράφους παγκοσμίως , πριν  δολοφονηθεί από φανατισμένους ταλιμπάν στον βωμό του κυβερνητικού συμφέροντος . Άραγε οι μοίρες να έγραφαν το ίδιο και για την μονάκριβη κόρη του.

«Άλις, κοριτσάκι μου, μοιάζεις τόσο πολύ με τον πατέρα σου. Πες μου όμως τι θα του απαντήσω, όταν πεθάνω και με ρωτήσει γιατί έστειλα την κορούλα σε εμπόλεμη ζώνη;»

«Ο πατέρας μου θα ήταν περήφανος για μένα»

«Πράγματι θα ήταν»

«Ένταξη λοιπόν Άλις, το ρεπορτάζ είναι δικό σου. Σε τρείς μέρες πετάς για Κάιρο»

Η Άλις πετάχτηκε από την καρέκλα και έδωσε ένα ζεστό φιλί στην μάγουλο του κυρίου Φάραντεϊ. Αμέσως κοκκίνισε και στάθηκε προσοχή μπροστά του.

«Σας ευχαριστώ θερμά κύριε Φάραντεϊ. Σας υπόσχομαι ότι δεν θα σας απογοητεύσω»

«Να πάς στο καλό Άλις. Έδωσα όρκο στον πατέρα σου ότι θα σε προσέχω σαν να είσαι δικό μου παιδί. Ένας πατέρας πρέπει να αφήνει τα παιδιά του να ανοίγουν τα φτερά τους»

Η πόρτα έκλεισε με δύναμη καθώς η νεαρή κοπέλα έτρεχε να προλάβει να γράψει το άρθρο για τα ντάινερ προτού ξεκινήσει για την άγνωστη περιπέτεια της ζωής της.

Ο Χιού Φάραντεϊ χαμογέλασε.

……………………………………………………………………………………………………

Το δωμάτιο της στο πολυτελέστατο ξενοδοχείο του Καΐρου είχε θέα τον Νείλο. Η Άλις αφού κολύμπησε στην πισίνα στη ταράτσα του ξενοδοχείου κάνοντας την απαραίτητη πρωινή γυμναστική κατέβηκε να πάρει το πρωινό της. Είχαν περάσει ήδη τρείς μέρες που βρισκόταν στο Κάιρο και το ρεπορτάζ της κόντευε να ολοκληρωθεί. Είχε πάρει συνεντεύξεις από εκπροσώπους του τύπου πολιτικών προσώπων, πολιτικούς αναλυτές, κοινωνιολόγους, αλλά και από απλούς ανθρώπους στις φτωχογειτονιές. Το μόνο που της έμενε ήταν να ετοιμάσει το άρθρο και να το στείλει στον κύριο Φάραντεϊ για έγκριση και η δουλειά της θα είχε τελειώσει. Εκείνο που την στεναχωρούσε ήταν ότι δεν κατάφερε να έρθει σε επικοινωνία με τους αντάρτες της πόλης, να καταγράψει την δική τους πλευρά σε αυτό τον πόλεμο που μετρούσε συνέχεια θύματα από όλες τις πλευρές. Σε μία άκαρπη προσπάθεια της παραλίγο να λιθοβοληθεί. Τα κατάξανθα μαλλιά, το λευκό δέρμα και τα καταγάλανα μάτια μαρτυρούσαν την Αμερικάνικη κληρονομιά της με αποτέλεσμα όλοι να την κοιτάζουν καχύποπτα και με περιφρόνηση.

Χαιρέτησε τον νεαρό ρεσεψιονίστ αφήνοντας την κάρτα του δωματίου της.

«Να προσέχετε κυρία Μακόλεη» την συμβούλεψε για μια ακόμα φορά ο ρεσεψιονίστ.

Είχε σοκαριστεί την πρώτη μέρα που τον ρώτησε πως θα κατέβαινε στην πλατεία Ταχίρ όπου ήταν στημένα τα οδοφράγματα των διαδηλωτών. Η Αίγυπτος είναι μια παραδοσιακή χώρα όπου η γυναίκα δεν έχει την ίδια αντιμετώπιση με τις γυναίκες στις χώρες του δυτικού πολιτισμού.  Όμως η Άλις ήταν μια μαχόμενη δημοσιογράφος που σεβόταν τις παραδόσεις και έτσι για ακόμα μια φορά είχε καλύψει τα κατάξανθα κυματιστά μαλλιά της με μια μεταξωτή μαντίλα δεμένη χαριτωμένα στο πίσω μέρος του λαιμού της. Το εμπριμέ φόρεμα της μούσκεψε αμέσως όταν η ζέστη του δρόμου αγκάλιασε το σώμα της δημιουργώντας μικρές μπαλίτσες ιδρώτα σε κάθε πόρο του κορμιού της. Σταμάτησε ένα ταξί και του έδωσε την διεύθυνση ενός κοσμικού ζαχαροπλαστείου όπου θα συναντούσε τον Αμερικανό Πρέσβη για να συζητήσουν για το πολιτικό γίγνεσθαι και κατά πόσο σοφή θα ήταν μια επέμβαση της χώρας τους για να σταματήσει επιτέλους αυτός ο πόλεμος .

Το ζαχαροπλαστείο βρισκόταν σε ένα ψηλό σημείο της πόλης εκεί που ξεκίναγε ένα δασάκι.  Ήταν πολύ ήσυχο, ελάχιστος κόσμος βρισκόταν εκεί απολαμβάνοντας το γλυκό, τον καφέ ή το τσάι του. Υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα φόβου καθότι βρισκόταν από τις περιοχές όπου σύχναζε η ελίτ και θεωρούταν στόχος για τρομοκρατικές επιθέσεις. Ένας γέρος σερβιτόρος με παχύ μουστάκι την ειδοποίησε ότι δυστυχώς ο πρέσβης δεν θα μπορέσει να έρθει και ότι της ζητάει ταπεινά συγνώμη που δεν κατάφερε να την ειδοποιήσει νωρίτερα. Η Άλις απογοητεύτηκε, θεωρούσε ότι οι μαρτυρίες και η γνώμη του Αμερικανού Πρέσβη θα την βοηθούσαν να αποδώσει μια πιο αντικειμενική σκέψη στο κείμενο της. Άνοιξε το μικρό φορητό υπολογιστή της, έβγαλε το κασετόφωνο με τις συνεντεύξεις  αποφασίζοντας να εκμεταλλευτεί την ησυχία και την δροσιά του ζαχαροπλαστείου για να εργαστεί. Ο παρευρισκόμενος κόσμος την κοίταζε καχύποπτα αλλά μετά από λίγο βαρέθηκε και ασχολήθηκε με τις δουλειές  του. Μόνο ένας νεαρός που καθόταν πίσω της ένιωθε συνέχεια ότι διάβαζε πάνω από τον ώμο της αυτά που έγραφε. Κάποια στιγμή άρχισε να ενοχλείται καθώς ο νεαρός αδιάκριτα είχε τα μάτια του καρφωμένα σε κάθε λέξη που  αποτυπωνόταν στην μικρή οθόνη του φορητού υπολογιστή. Γύρισε πολύ απότομα το κεφάλι της με σκοπό να τον πιάσει επ’ αυτωφώρο και να τον βάλει στην θέση του. Βρέθηκε όμως πρόσωπο με πρόσωπο με έναν πάρα πολύ γοητευτικό άντρα. Ήταν γύρω στα 25, με κατάμαυρα μαλλιά & γκριζοπράσινα αμυγδαλωτά μάτια. Η επιδερμίδα του είχε το σέξι χρώμα της σοκολάτας γάλακτος . Ήταν ψηλός και γεροδεμένος. Τα σαρκώδη χείλη του σχημάτιζαν ένα αφοπλιστικό χαμόγελο και  αναδείκνυαν μια σειρά κάτασπρων τέλεια στοιχισμένων δοντιών.

Η επίθεση που ετοιμαζόταν να του εξαπολύσει για την ανάρμοστη συμπεριφορά του έμεινε μετέωρη. Κοίταξε τα μάτια του σαν υπνωτισμένη και του ανταπόδωσε το χαμόγελο.

«Καλησπέρα κυρία μου» της είπε σε άπταιστα αγγλικά. «Αμερικανίδα;»

«Μάλιστα»

«Τα μάτια σας όμως έχουν την φλόγα της ανατολής. Το σχήμα τους ανήκει στη δική μας φυλή»

«Η μητέρα μου γεννήθηκε στο Λίβανο» του απάντησε, παραξενεμένη που διέκρινε το ιδιαίτερο αμυγδαλωτό σχήμα των ματιών της.

«Μπορεί να μην μοιάζετε με εμάς αλλά σας αναγνώρισα»

«Άλις Μακόλεη» του έτεινε το χέρι της για χειραψία.

«Σαγίντ Ομάρ» πήρε τρυφερά το χέρι της και το φίλησε λίγο πιο κάτω από τον καρπό.

«Με συγχωρείτε για την αδιακρισία μου αλλά πρόσεξα ότι γράφετε για την επανάσταση» της έδειξε το ημιτελές κείμενο στον υπολογιστή της.

«Είμαι δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης στη Ουάσινγκτον»

«Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρατήρηση σε αυτά που γράφετε;»

«Μα και βέβαια, η συμβολή σας θα μου ήταν πολύ πολύτιμη»

«Πρόσεξα ότι στις συνεντεύξεις που έχετε πάρει έχετε καταγράψει μόνο την πλευρά των πολιτικών καθώς και των απλών παρατηρητών. Για την αντίπαλη πλευρά παρατήρησα ότι δεν έχετε κάνει καμία αναφορά παρά μόνο ότι χαζομάρες, αν μου επιτρέπετε,  έχει γράψει ο τύπος»

«Δυστυχώς η αντίπαλη πλευρά δεν καταδέχτηκε να μιλήσει μαζί μου. Είχα όλη την καλή διάθεση να δώσω βήμα στους αντιφρονούντες και να ακουστεί παγκόσμια η φωνή τους αλλά οι προκαταλήψεις τους για την καταγωγή μου φοβάμαι πολύ ότι τους αποθάρρυναν»

«Δηλαδή θα είχατε την διάθεση να προβάλετε και την δική τους πλευρά;»

«Μα φυσικά, αυτή είναι η δουλειά μου, να είμαι ένας αντικειμενικός κριτής των γεγονότων  και να δίνω μια ολοκληρωμένη εικόνα στον αναγνώστη για την κατάσταση που επικρατεί. Στη συνέχεια ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του βάση των γνώσεων και των προκαταλήψεων του»

«Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι» της είπε  και το χαμόγελο του έγινε ακόμα πιο πλατύ. «Θα σε ενδιέφερε λοιπόν να ακούσεις την γνώμη ενός αντιφρονούντα;»

Η Άλις τα έχασε από αυτή την ανακοίνωση. Είχε απέναντι της έναν επαναστάτη, έναν μαχητή του δικαίου, ένα πραγματικό παλικάρι που δεν φοβόταν τις σφαίρες, τον πόνο και την δυστυχία. Ένας φόβος κύλησε σαν σταγόνα ιδρώτα στην ραχοκοκαλιά της και ανατρίχιασε. Προσπάθησε να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία της.

«Μα και βέβαια, παρακαλώ» απάντησε και κίνησε να βάλει το  κασετόφωνο σε λειτουργία.

«Όχι, όχι εδώ» έσκυψε και τράβηξε απαλά το χέρι της από το εργαλείο της δουλειάς της.

«Αλλά που;» οι κόρες των ματιών της Άλις διαστάλθηκαν από αδρεναλίνη.

«Περίμενε» της είπε και έπιασε το κινητό του τηλέφωνο. Είπε κάτι στα αραβικά, έκλεισε την γραμμή και έσκυψε προς το μέρος της Άλις.

«Μάζεψε τα πράγματα σου» την πρόσταξε κοφτά.

Η Άλις τα μάζεψε γρήγορα και άφησε πάνω στο τραπεζάκι το αντίτιμο για τον καφέ της. Παρατήρησε ότι όση ώρα μιλούσε με τον Σαγίντ μια παρέα καλοντυμένων κύριων με γραβάτες είχε αφιχθεί στο κοσμικό ζαχαροπλαστείο και μόλις έδινε παραγγελία στον γέρο σερβιτόρο. Τέσσερα στρατιωτικά και τέσσερα πολυτελή αυτοκίνητα είχαν καταλάβει το μικρό παρκινγκ του ζαχαροπλαστείου. Ένιωσε έναν περίεργο ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα και ενστικτωδώς κοίταξε πίσω της. Είδε μια μεγάλη ομάδα διαδηλωτών να καταφθάνει από το δασάκι  με  φλεγόμενα κοκτέιλ μολότοφ, ξύλα και πέτρες και να επιτίθεται εναντίων της στρατιωτικής φρουράς.  Πυρπόλησαν τα αυτοκίνητα και ένας διαδηλωτής με ένα μεγάλο ξύλο όρμησε προς την παρέα με τα ακριβά κουστούμια χτυπώντας τους αλύπητα. Η ‘Αλις είδε το αίμα και έκλεισε τα μάτια της. Ο Σαγίντ την πήρε αγκαλιά και την οδήγησε στην μηχανή του. Επιβιβάστηκαν και έφυγαν σπινιάροντας τις ρόδες στην άσφαλτο.

Έτρεχαν σαν τον άνεμο ενώ η Άλις είχε μπήξει τα νύχια της στις πλάτες αυτού του μυστηριώδη άντρα προσπαθώντας να κρατηθεί. Το μαντίλι της γλίστρησε από τα ξανθά μαλλιά της και πέταξε στο άγνωστο. Αφού απομακρυνθήκαν αρκετά  ο Σαγίντ σταμάτησε και αποβιβάστηκαν, ενώ πίσω στο ζαχαροπλαστείο φαινόντουσαν οι λάμψεις από τα αυτοκίνητα την ώρα που το ντεπόζιτο τους έπαιρνε φωτιά.

«Λοιπόν θέλεις να μάθεις ή μήπως αυτό που είδες σε έκανε να αλλάξεις γνώμη;»

«Θέλω να μάθω» φώναξε η Άλις με μια φωνή που δεν έμοιαζε με την δική της. Ήταν μια φωνή γεμάτη ένταση και πάθος. Για την συντηρητική της φύση αυτό ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

«Ωραία αλλά πρώτα θα μου επιτρέψεις να κάνω κάτι για την ασφάλεια της επανάστασης αλλά και για την δική σου. Κλείσε τα μάτια σου»

Η Άλις τρόμαξε αλλά υπάκουσε στην διαταγή του. Ο Σαγίντ στάθηκε πίσω της και της έδεσε ένα μαύρο μαντίλι στα μάτια της.  Η ανάσα του στο λαιμό της και τα χέρια του πάνω στα μαλλιά της έστειλαν κύματα ζεστασιάς στο κορμί της.

«Εμπιστεύσου με» της είπε και την βοήθησε να ανέβει πάλι στην μηχανή.

Η διαδρομή για την Άλις ήταν ότι πιο τρομακτικό αλλά και υπέροχο είχε ζήσει. Με τα μάτια σφαλιστά ένιωθε την ροπή σε κάθε στροφή, την κλίση του δρόμου και τους παλμούς κάτω από το στήθος του Σαγίντ.

Την βοήθησε να κατέβει τις σκάλες και έλυσε το μαντίλι από τα μάτια της. Η Άλις περιεργάστηκε τον χώρο. Κατάλαβε ότι βρισκόταν σε κάποια υπόγεια στοά ενώ μια ιδέα απογευματινού ήλιου έφεγγε από ένα άνοιγμα στην κορυφή του τοίχου. Ο χώρος είχε διαμορφωθεί σαν δωμάτιο, με έναν καναπέ, βιβλιοθήκες με βιβλία και εφημερίδες, υπολογιστές, τραπέζι με καρέκλες και πολλά χαρτιά στοιβαγμένα στους τοίχους.

«Μα που βρίσκομαι;» κοίταξε με αθώα μάτια τον Σαγίντ.

«Δεν θέλεις να ξέρεις κορίτσι μου»

Η Άλις τον κοίταξε έντονα. Ο Σαγίντ ανταπόδωσε το βλέμμα.

«Οκ, ας πούμε ότι βρίσκεσαι στην φωλιά του λύκου»

«Λοιπόν Σαγίντ επειδή δεν έχω χρόνο για χάσιμο, θα μου πεις γιατί με έφερες εδώ» τον ρώτησε αποφασιστικά προσπαθώντας να ελέγξει το τρέμουλο που έδινε η έξαψη στη φωνή της.

«Μα για να μάθεις, να σου δώσω συνέντευξη, αλλά περισσότερο για να καταλάβεις»

«Να καταλάβω τι Σαγίντ;»

«Να καταλάβεις τον αγώνα μας και τα ιδανικά μας πέρα από την αντικειμενική καταγραφή που τόσο περήφανα υπερασπίζεσαι. Οι λέξεις χωρίς ψυχή είναι κενές, αυτό που κάνουμε εμείς θέλεις λέξεις με ψυχή για να το περιγράψεις»

«Αντιλαμβάνομαι αυτό που λες Σαγίντ, παρακαλώ ξεκίνα να μιλάς και στο υπόσχομαι θα βάλω ψυχή στις λέξεις μου όταν…»

Ένας δυνατός κρότος διέκοψε την ομιλία της. Το πάτωμα έτρεμε σαν να γινόταν σεισμός. Και μετά και άλλος κρότος, και άλλος.

«Μα τι συμβαίνει, ψέλλισε η Άλις»

Ο Σαγίντ την αγκάλιασε σφιχτά.

«Μη φοβάσαι, βομβαρδίζουν την περιοχή. Έχουν μάθει ότι κάπου εδώ είναι η βάση μας, αλλά δεν ξέρουν που ακριβώς»

«Σαγίντ, πες μου θα πεθάνω;» φώναξε η Άλις με ένα λυγμό.

«Δεν θα σε αφήσω να πάθεις τίποτα» της ψιθύρισε δυναμικά στο αυτί της. Τα χείλη του αναζήτησαν τα χείλη της και τα ακράγγιξαν απαλά δίνοντάς τους ένα κρυφό φιλί. Ένα φιλί ερώτηση. Η Άλις ανταποκρίθηκε με ένα φιλί απάντηση, πιο ζεστό, πιο σταθερό. Ο Σαγίντ της άνοιξε τα χείλη και ξεδίψασε από τα φιλιά της. Το πάτωμα συνέχιζε να τρέμει ενώ τα χέρια του Σαγίντ σήκωναν ψηλά την φούστα της Άλις και τα μάτια του θόλωσαν από τη θέα των υπέροχων καλλίγραμμων ποδιών της. Εκεί ψηλά στο άνοιγμα τους ήταν μια κορυφή που έπρεπε να κατακτήσει. Ένα ξανθό τρίγωνο κρυμμένο πίσω από μία δαντέλα του έδειχνε τον στόχο. Η Άλις άρχισε να φιλάει τον λαιμό του γευόμενη την πίκρα του αρώματος του και την αλμύρα του ιδρώτα του. Ο Σαγίντ την κοίταξε στα μάτια και το είδε, η αμερικανίδα Άλις είχε φύγει, μέσα της φλεγόταν μόνο η ανατολή. Η νέα Άλις μέτρησε με τα χείλη της μία μία τις πλάκες σοκολάτας στην γυμνασμένη κοιλιά του μέχρι που το στόμα της έφτασε στον ατσαλένιο ανδρισμό του. Ξεκούμπωσε το παντελόνι του χαμογελώντας και άρχισε να τον βασανίζει γλυκά δίνοντας νερό και ανάσες στο πύρινο σίδερο ενώ με τα χέρια εξερευνούσε τους αμμόλοφους του. Ο Σαγίντ δεν άντεχε άλλο. Με βίαιες κινήσεις  της κατέβασε το φόρεμα από τις τιράντες και βυθίστηκε στο στήθος της σαν παιδί πεινασμένο. Την γύρισε απότομα προς τον τοίχο και έσκισε το μικρό λευκό κιλοτάκι της. Μπήκε μέσα της σαν κατακτητής ενώ η Άλις ούρλιαζε από ηδονή και ο Σαγίντ της έκλεινε το στόμα. Σπαρταρούσαν και οι δύο πάνω στο κρύο τοίχο μέχρι που η Άλις άρχισε να δαγκώνει το χέρι που της σφάλιζε τη φωνή ενώ οι οργασμοί της πάλλονταν κάτω από την σοκολατένια κοιλιά του.  Ο Σαγίντ αφού ένιωσε ότι ικανοποίησε την όμορφη γυναίκα αφέθηκε στα παλλόμενα κύματα του οργασμού της. Τελείωσε δαγκώνοντας πεισματικά τα χείλη του ενώ οι κραδασμοί και οι κρότοι από τις βόμβες που έπεφταν κοντά του δεν έφταναν την ένταση των χτύπων της καρδιάς του.

Ξέπνοοι και ημίγυμνοι έπεσαν στο καναπέ. Οι εκρήξεις είχαν σταματήσει.

………………………………………………………………………………Α.Α.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s