Η νοικοκυρά

Βουνό. Βουνό παιδάκι μου σου λέω. Τα ασιδέρωτα. Έτοιμο για να αναρριχηθείς. Έτσι να απλώσεις την πατούσα και να σκαλώσεις το πόδι σου ανάμεσα του τζιν και του πουλόβερ. Με τα χέρια να κρατηθείς από το σουτιέν. Βήμα βήμα την πιάνεις την κορυφή δεν λέω.
Ο νεροχύτης; Ο νεροχύτης μοιάζει με ότι απέμεινε στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσιμα. Κάτω από τα χαλάσματα ένα βαλτωμένο τσουνάμι και η μπόχα να το παίζει ραδιενέργεια.
Ρε Ειρήνη στο λέω εγώ αυτό το σπίτι με μισεί. Όποτε γυρνάω την πλάτη μου αυτό ραδιουργεί εναντίων μου. Σήμερα με το που μπήκα προσπαθούσα να καταλάβω τι μυρίζει. Κλεισούρα; Τσιγαρίλα; Βρεγμένη πετσέτα; Το χώμα του γάτου; Πριν καλά καλά βγάλω το παλτό μου άνοιξα τα παράθυρα.
Ναι ναι να μυρίζω το δωμάτιο σαν το αρπακτικό που ψυχολογεί το θήραμα του. Ξέστρωσα το κρεβάτι και έριξα τα σεντόνια στα άπλυτα. Πότε μαζευτήκαν πάλι τόσα άπλυτα; Και ξέρεις μπουγάδα = θα πρέπει να μαζέψω και τις 2 προχθεσινές από την απλώστρα, κοντεύουν να ξεβάψουν. Πάει, τα ασιδέρωτα θα ξεπεράσουν τον όροφο, θα κλέψουν και από τον ημι-υπαίθριο του αποπάνω.
«Να χτίσεις το σπιτάκι σου» μου είχε πει η μάνα μου. Το μόνο που χτίζω εδώ μέσα είναι τα άπλυτα και τα πλυμένα. Το όρος Φουκουσίμα στον νεροχύτη να με κοιτάει ειρωνικά. Το όρος άπλυτα στο πάτωμα. Και το Έβερεστ τα ασιδέρωτα. Και έχω και τον άλλον. «Πάλι κοτόπουλο στο φούρνο μωρό μου;» «Πάλι μακαρόνια βρέ αγάπη μου;» Το χθεσινό παστίτσιο μου ήρθε να του το φέρω τελάρο. Όλη μέρα πάλευα με την μπεσαμέλ, να βράσουν τα μακαρόνια, κιμάδες, τυριά. «Έφαγα εγώ στην δουλειά».
Τη να ηρεμήσω ρε Ειρήνη. Συνέχεια, συνέχεια νιώθω κουρασμένη. Συνέχεια νιώθω αποτυχημένη. Γυρνάς από την δουλειά. Μαγείρεψε, φάε, πλύνε τα πιάτα, βάλε μπουγάδα, σιδέρωσε, άπλωσε, μάζεψε, ξεσκόνισε, σκούπισε και σφουγγάρισε. Το σπίτι φταίει. Με μισεί. Με το που καταφέρω να το φέρω σε μια σειρά βγάζει κάτι καινούργιο. Δεν προλαβαίνω να το χαρω, νασου και εμφανίζεται η νέα σκόνη, νέα μούχλα, το νέο σετ από άπλυτα. Βαρέθηκα, σιχάθηκα πια. Ανάθεμα την γυναικεία μου φύση.
Αυτός; Τι να βοηθήσει αυτός βρε πουλάκι μου. Μια φορά την εβδομάδα τα πλένει τα πιάτα και μετά σηκώνομαι εγώ μέσα στην άγρια νύχτα για να μην με καταλάβει, καταλαβαίνεις, να μην του θίξουμε τον εγωισμό, και τα ξαναπλένω. Αφού ρε Ειρήνη δεν το κάνει σωστά, τα μισά στεγνώνουν με τις σαπουνάδες. Άσε που φοβάται να τα τρίψει και είναι όλο υπολείμματα.
Ναι ναι καλή μου, μουστάρδα, λαδάκι και ξύδι γίνεται η βινεγκρέτ. Βάλε και λεμονάκι αν σου αρέσει. Και ο άνιθος του πάει πολύ. Όχι όχι μην βάλεις κάπαρη. Καλά τώρα που είπα λεμόνι άκου να δείς πάω στη λαϊκή και πόσο τα είχαν τα λεμόνια, αν έχεις το Θεό σου δηλαδή, 2,25€ το κιλό. Αν είναι δυνατόν το λεμόνι, που ακόμα και στην κατοχή τρώγανε λεμονόκουπες.
Ναι ναι ψώνισα, και λαϊκή και σούπερ μάρκετ.
Καλά καλά άμα σου πω τι έγινε τη Δευτέρα.
Λοιπόν σχολάω που λες από τη δουλειά και φτάνω βολίδα στο σπίτι, ο άντρας μου δούλευε. Ξεπατώνομαι αλλά κάνω ένα σπίτι κούκλα, να τρίζουν τα πατώματα. Χτυπάω και ένα ντουζάκι που λές, φοράω το σέξυ μου το μαύρο νυχτικάκι, ναι ναι αυτό με τις σταυρωτές τιράντες, ανάβω τα κεριά, φοράω και το πασούμι με την φούντα μπροστά και τον περιμένω. Τον περιμένω, τον περιμένω, ως που με πήρε ο ύπνος ρε Ειρήνη. Με τα κεριά αναμμένα ευτυχώς που δεν με βρήκαν σαν την Ζαν Ντάρκ. Κάποια στιγμή ανοίγω τα μάτια – και τι βλέπω. Είχε γυρίσει και έβλεπε τηλεόραση δίπλα μου. Έξω είχε πιάσει μπόρα. Σηκώνομαι όλο νάζι η γαζέλα και τι να δω: όλη τη λασπουριά του δρόμου στο πάτωμα. Ρούχα κάλτσες αδιάβροχα μια στοίβα στο χώλ. Το μπάνιο τίγκα στους υδρατμούς με κλειστά τα παράθυρα. 5, μα αν είναι δυνατόν 5 λερωμένα πιάτα στο νεροχύτη. Πότε πρόλαβε μέσα σε μια ώρα να λερώσει 5 πιάτα μου λές; Και το καλύτερο στο άφησα για το τέλος. Πάνω στη φούρια μου να φτιάξω το σπίτι ξέχασα το χώμα του γάτου στο μπαλκόνι. Και ο μαλάκας ο γάτος έχεσε πάνω στο χαλί του σαλονιού. Τι σεξ μου λες εσύ μετά κακομοίρα μου υστερία με έπιασε. Στα τέσσερα με το νεγκλιζέ να τρίβω να φύγει ο λεκές και ο άλλος να μου θέλει τρελίτσες. Ίδρωσα για να τον βγάλω, άσε που μετά ένιωθα ότι μυρίζω χλωρίνη με γατόσκατο.
Αχ σε κλείνω σε κλείνω Ειρήνη μου, νομίζω μου καίγεται το φαί.

A.A.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s