Ταϊλάνδη – Koh Phangan

Μέρος ΙΙ
Koh Phangan – Στο νησί της παλίρροιας, της ζούγκλας και των αστραπών

“Ξύπνα μωρό μου, ξύπνα φτάνουμε” ακουγόταν σαν από κάπου μακριά, και έκανα πραγματικά υπεράνθρωπες προσπάθειες να απαγκιστρωθώ από την αγκαλιά του Μορφέα για να ανταποκριθώ. Είχα αποκοιμηθεί στην καρέκλα του αναψυκτηρίου του πλοίου σε μια στάση που για να την περιγράψω θέλει πολύ φαντασία.

Οι φοίνικες σκιαγραφούσαν τη μορφή ενός καταπράσινου νησιού. Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι ενώ εμείς κατηφορίσαμε στο γκαράζ περιμένοντας να ανοίξει η μπουκαπόρτα. Επιτέλους είχαμε κατορθώσει μια ακόμα άφιξη! Το λιμάνι ήταν μια μικρή προβλήτα με ελάχιστα πλοία ενώ στο βάθος φαινόταν η ζωή μιας μικρής ήσυχης πόλης, ανάμεικτης αισθητικής. Με μεγάλη χαρά ανακαλύψαμε ένα 7eleven ακριβώς στην είσοδο της όπου και εφοδιαστήκαμε με νεράκια και χυμούς πριν αναχωρήσουμε για το resort μας.
Τα ταξί στο νησί είναι κάτι μεγάλα τύπου στρατιωτικά φορτηγά, ανοιχτά από πίσω με 2 πάγκους για τους επιβάτες. Επιβιβαστήκαμε σε ένα μαζί με ένα ζευγάρι Αυστριακών και το μωράκι τους. Πάντα μου έκανε εντύπωση πως οι ξένοι μπορούν και συνδυάζουν τόσο μακρινά ταξίδια τους με τόσο μικρά παιδιά μαζί τους. Η διαδρομή ήταν μόλις 5 λεπτά και το ταξί μας κατέβασε στο προορισμό μας. Εκεί μας υποδέχτηκαν 3 από τα πιο όμορφα μικρά Ταϊλανδάκια που γνωρίσαμε στο ταξίδι μας. Κάναμε το check in στο εστιατόριο του resort ενώ από τη κουζίνα έρχονταν γαργαλιστικές μυρωδιές. Πάνω που είχαν αρχίσει να κλείνουν τα μάτια μας από τη νύστα μας ενημέρωσαν ότι μας κάνανε αναβάθμιση από το απλό view point καλυβάκι που είχαμε κλείσει μας παραχωρούσαν το deluxe beach front καλυβάκι τους!!! Για χάριν της αξιοπρέπειας μας δεν αφεθήκαμε σε θριαμβευτικούς πανηγυρισμούς και απλώς τους ευχαριστήσαμε ευγενικά. Καθώς ένας από αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους μας οδηγούσε στο δωμάτιο μας, εμείς λίγο πιο πίσω επιδεινώμασταν κρυφά σε χορευτικούς βηματισμούς και σηκώναμε φανταστικά κύπελλα στα χέρια.

DSC_0199 copyΦανταστείτε λοιπόν καταγάλανα νερά να ακραγγίζουν τη χρυσαφένια άμμο αφήνοντας πίσω τους δαντελωτά σχέδια, ενώ πολύχρωμα λουλούδια και φοίνικες κατηφόριζαν από κάπου ψηλά, σαν να προσπαθούσαν να φτάσουν τη θάλασσα.  Μερικοί βράχοι οριοθετούσαν τα όρια της παραλίας μας. Ανάμεσα από τη βλάστηση ξεπρόβαλλαν μικρά ξύλινα καλυβάκια με μεγάλες βεράντες που αιωρούνταν πάνω από την αμμουδιά και παίζανε κρυφτό μεταξύ τους. Το δικό μας καλυβάκι ήταν το τέταρτο από το τέλος με το δικό του φοίνικα ακριβώς μπροστά στην πρόσοψη και ροζ κρινάκια στη κουπαστή για να το αναγνωρίζουμε από τα άλλα καλυβάκια. Το τοπίο έμοιαζε με σκηνικό ειδυλλιακής ταινίας όπου εμείς θα γινόμασταν οι πρωταγωνιστές της. Θα έπαιρνα όρκο ότι άκουγα στο βάθος το porcelain του Moby.

DSC_0253 copyΜε το χαμόγελο να μην αφήνει τα χείλη μας αποφασίσαμε να μην πάμε πουθενά και να απολαύσουμε τον επίγειο παράδεισο μας εκείνη τη μέρα. Βουτήξαμε στη θάλασσα, παραδώσαμε ένα μεγάλο πάκο άπλυτα με έξτρα σπέσιαλ μυρωδιά Μπανγκόκ στην υποδοχή και απολαύσαμε το πρώτο αυθεντικό Ταϊλανδέζικο γεύμα των διακοπών μας μαζί με μερικές μπυρίτσες Chang (και μία coca cola)!

DSC_0211 copyΣτη συνέχεια ζαλισμένοι τραγουδούσαμε το our house των madness παραφράζοντας τα λόγια σε ‘our house, at the ends of a beach, our house, at the ends of a beach”. Καθώς δεν θυμόμασταν τους υπόλοιπους στοίχους η θυμηδία μας κατέληγε σε ένα χαρούμενο ντελίριο το οποίο τελικά κατέληξε σε ένα βαθύ βαθύ ύπνο.
Ένα πουλί, όπως πιστεύαμε αρχικά, λαλούσε με δυνατή φωνή μέσα στη σιγαλιά του δειλινού. Ο ήχος μας ξύπνησε και στη παλέτα του ουρανού μερικές πινελιές μοβ μας ανακοίνωσαν ότι έχει περάσει η ώρα. Το υπόλοιπο βράδυ κύλησε ήσυχα μέσα στην απόλυτη ηρεμία τρώγοντας παγωτό και παρακολουθώντας από την αιωρούμενη βεράντα μας, τη συναυλία της ζούγκλας και των κυμάτων.

DSC_0829 copyΤο επόμενο πρωί η πρώτη εικόνα που αντικρίσαμε ήταν η θάλασσα και ο φοίνικας μας. Κατηφορίσαμε στο εστιατόριο και πήραμε το πρωινό μας. Κρέπες, ανανάς, λουκάνικα, λιωμένα βουτυράκια από τη ζέστη και έξτρα δυνατός καφές για να ανοίξει το μάτι μας!
Υπέρ-ξεκούραστοι, υπέρ-ευτυχισμένοι και υπέρ-πλήρεις αποφασίσαμε να νοικιάσουμε μηχανάκι για τις εξερευνήσεις μας. Έγραψα με πλατιά γράμματα τη λέξη left στο μπράτσο του συντρόφου μου για να μην ξεχαστεί και μας οδηγήσει από τη δεξιά πλευρά του δρόμου. Το μακραμέ βραχιολάκι που φορούσε ήδη στο αριστερό του χέρι πήρε το ρόλο πυξίδας για τον οδηγικό προσανατολισμό του. (βραχιολάκι = χώμα, ζούγκλα, γκρεμός / ελεύθερο χέρι = δρόμος).

DSC_0900 copyΦορτωθήκαμε τα ελαιόλαδα και τα ντόπια μπαχαρικά μας και ξεκινήσαμε για το φιλικό σπίτι όπου προοριζόντουσαν τα εδέσματα. Η διαδρομή κυλούσε με εμάς ενθουσιασμένους να ανακαλύπτουμε τη ζούγκλα που ξεφύτρωνε από παντού, τα λουλούδια, τα μαγαζιά, τους βράχους, τα σύννεφα, τους ελέφαντες, γεμίζοντας με εικόνες, ήχους και αισθήσεις τις αποσκευές του μυαλού μας. “Κομμάτια του εαυτού σου θα παραμείνουν σε αυτούς τους δρόμους όπου θα περιφέρονται μέχρι να τα ξαναπαντήσεις”, σκεφτόμουνα, καθώς το μηχανάκι μας μετρούσε τα πρώτα χιλιόμετρα ενώ διασχίζαμε στο νησί από τη μια του πλευρά στην άλλη… Παραλίγο βέβαια να αφήσουμε και με την κυριολεκτική έννοια τα κομμάτια μας στους δρόμους της Κο Παγκάν καθώς σε μια στροφή ανταμώσαμε ένα ταξί και το δεκαπέντε χρόνια οδηγικό ένστικτο του συντρόφου μου μας οδήγησε στη λάθος πλευρά του δρόμου, ενώ εγώ από τη πίσω θέση ωρυόμουν: LEFT, LEFT! Τώρα γιατί μου βγήκε αγγλιστή η προειδοποίηση δεν το κατανοώ. Ευτυχώς κατανόησε και αντιλήφθη εγκαίρως ο ταξιτζής και κοκάλωσε το αμάξι χιλιοστά πριν τη μετωπική σύγκρουση.DSC_0401 copyΜε τα πολλά ανακαλύψαμε το σπίτι που ψάχναμε! Τα ελαιόλαδα έχαιραν θριαμβευτικής υποδοχής ενώ δεν έλειψαν οι τιμές στη ρίγανη και το θυμάρι. Η γνωριμία μας γιορτάστηκε με τροπικό φρεσκοστυμμένο χυμό καθώς ανταλλάσαμε νέα, εντυπώσεις και κουλτούρες με τους καινούργιους μας φίλους. Σε εκείνο το σπίτι λοιπόν μέσα στη ζούγκλα οι άνθρωποι ταξιδεύουν. Έχουν μακρινές πατρίδες και μακρινούς προορισμούς. Δεν έχουν πολλά μπαγκάζια, δεν ζητάν πολλές ανέσεις. Δεν μιλήσαμε για τις δουλειές μας, η δουλειά είναι μόνο ένας τρόπος να βγάλεις λεφτά για να συνεχίσεις να ταξιδεύεις. Τίποτα παρα πάνω άξιο λόγου. Είναι τρομακτικό να σου ανοίγεται έτσι ξαφνικά μια τόσο διαφορετική αντίληψη για την ζωή, με τόσες πολλές προοπτικές, και κυρίως η συνειδητοποίηση ότι μπορείς και εσύ να το κάνεις και εσύ αυτό. Πάντα μπορούσες, πάντα θα μπορείς. Είναι στο χέρι σου, τόσο απλά!
Κάποια στιγμή στη κουβέντα μας αναφέραμε ότι στη χώρα μας οι άνθρωποι έχουν πάψει να χαμογελάνε. Μας κοίταξαν ερωτηματικά καθώς εμείς συνειδητοποιούσαμε ότι οι μυς του προσώπου μας είχαν πιαστεί από τη συνεχόμενη ανοδική πορεία των ζυγωματικών μας αφού για σχεδόν 3 μέρες δεν είχαμε σταματήσει να χαμογελάμε ακόμα και στον ύπνο μας.
Αναχωρήσαμε από το σπίτι των καινούργιων μας φίλων νιώθοντας υπέρ-εγκλιματισμένοι αφού μόλις είχαμε αποκτήσει ανθρώπινους δεσμούς σε μια γωνιά του κόσμου. Η ενέργεια του “καλώς ορίσατε” έμεινε να μας συντροφεύει όλες τις μέρες της παραμονής μας στο νησί. Για εκείνο το βράδυ όμως είχαμε και άλλη μια αποστολή. Να ανακαλύψουμε το μασαζάδικο της Λεκ στη Thong Sala. Ανεβήκαμε στη μηχανή και εγώ συνεχώς οδηγούσα το σύντροφο μου από λάθος δρόμους, χαρτογραφώντας της διαδρομές στα αυλάκια του μυαλού μας. Χανόμασταν, ξαναβρισκόμασταν και επαναπροσδιοριζόμασταν μέχρι που οι πρώτες σκιές άρχιζαν να διαγράφονται πάνω το δρόμο μας.DSC_0482 copy

Φτάσαμε στη Thong Sala ενώ ο ήλιος έδυε χρωματίζοντας τα πάντα με όλες τις αποχρώσεις του ροζ. Αρχίσαμε να ρωτάμε για το μασαζάδικο και όλοι κάπου το είχαν δει αλλά κανένας δεν θυμόταν το σωστό δρόμο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για την υπεροχή αυτού του λαού ήταν μια κυρία που μας πρόσεξε να περνάμε από τον ίδιο δρόμο 3-4 φορές και πήρε το μηχανάκι της, βρήκε το μασαζάδικο, γύρισε να μας βρει και μας οδήγησε εκεί με μόνη της αποζημίωση το ειλικρινές χαμόγελο μας. Βλέπετε όλοι οι άνθρωποι χαμογελούν στην ίδια γλώσσα.
Έτσι γνωρίσαμε λοιπόν τη Λεκ η οποία δυστυχώς ήταν κρυωμένη και δεν μπορέσαμε να εκτιμήσουμε τις υπηρεσίες της. Η ομάδα της μας έβαλε κάτω, μας πασάλειψε με λάδια καρύδας, και άρχισε να μας μαλάζει προσφέροντας στα κουρασμένα σώματα μας τη χαλάρωση που χρειαζόντουσαν. Βέβαια να σημειωθεί ότι μας την είπανε ευγενικά και όχι άδικα καθώς πριν πάμε στην Thong Sala είχαμε ρίξει τη βουτιά μας και τα πόδια μας φέρανε αρκετή άμμο την οποία και σκουπίσανε επιμελώς πριν μας λαδώσουν. Οι Ταϊλανδοί έχουν μεγάλη αγάπη για την καθαριότητα και σε πολλές περιπτώσεις τους βλέπαμε με κάτι περίεργες σκούπες να σκουπίζουν τα πάντα, ακόμα και την άμμο στην παραλία! Επίσης στη Ταϊλάνδη στα περισσότερα καταστήματα ή καφετέριες ή εστιατόρια για να εισέλθεις πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια σου. Να ψωνίζεις σε σουπερμάρκετ ξυπόλυτος είναι πραγματικά μια υπέροχη αίσθηση ελευθερίας για όσους βρίσκουν υπέροχες αυτές τις μικρές αντιθέσεις! Μετά το μασάζ ήπιαμε το τσάι που μας προσέφεραν και αναχωρήσαμε για το κέντρο της πόλης. Στη κεντρική πλατεία είχε στηθεί μια βραδινή αγορά με πολλά φαγητά, φωτισμένη με πολύχρωμα φωτάκια και εξωτικές μυρωδιές.

DSC_0463 copyΠιστή στη χορτοφαγία μου έφαγα νούντλς με λαχανικά ενώ ο σύντροφος μου επέλεξε να τιμήσει όλα τα κοτόπουλα στα κάρβουνα που είχε απαρνηθεί στην Μπανγκόκ. Ήπιαμε και τις μπυρίτσες μας και πήραμε ξανά το δρόμο της επιστροφής για το καλυβάκι μας χορτάτοι, πιωμένοι και ευτυχισμένοι! Το ίδιο βράδυ θα μιλάγαμε με φίλους μέσω skype εξιστορώντας τις περιπέτειες μας!
Οι μέρες μας όντως περνούσαν με μόνη έγνοια το κυνήγι της απόλαυσης. Το πρωινά ξυπνούσαμε με τη θάλασσα να μας καλημερίζει και τις αντανακλάσεις του ήλιου να παιχνιδίζουν στα φύλλα του φοίνικα μας. Παίρναμε το πρωινό υπό τους ήχους πουλιών, ανακαλύπτοντας στο χάρτη νέα μέρη για να εξερευνήσουμε. DSC_0307 copy

Τα βράδια ψάχναμε για reggae μπαράκια και κατεβάζαμε κοκτέιλ υπό τους ήχους του Μπομπ Μάρλει. Ήμασταν μόνο εμείς και κάτι Ταϊλανδοί ρασταφαριανοί αλλά δεν μας ενοχλούσε καθόλου. Κάναμε παραγγελιές, τραγουδούσαμε, λιώναμε στις μαξιλάρες και αποκαμωμένοι επιστρέφαμε μέσα από τη ζούγκλα. Μας έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας τα τζιτζίκια και άλλους ξωτικούς ήχους.

Μετά από ένα ακόμα πλούσιο πρωινό αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε τον καταρράχτη Paeng, αλλά αντί για καταρράκτη βρήκαμε ένα ρυάκι που κύλαγε τσουρτσουριστά μέσα από κάτι βραχάκια. Μας είπαν μετά ότι λόγω των μουσώνων θεωρείται στεγνή περίοδος και οι μόνοι καταρράκτες που έχουν πάντα νερό είναι στη Thaan Sadet. Μπορεί να μην είδαμε καταρράκτη αλλά οι πρωτόγνωροι ήχοι της ζούγκλας, η φυσική σάουνα από την απίστευτη υγρασία και η τροπική βλάστηση γύρω, μας μεταφέρανε για αρκετή ώρα στο lost ενώ εγώ ήμουν σίγουρη ότι στον επόμενο φοίνικα θα εμφανιζόταν μπροστά μας ο Τζον Λοκ.

DSC_0329 - Αντίγραφο copyΣτη Mae Haad με το νησάκι Koh Ma και το αμμουδένιο μονοπάτι για να περάσεις από τη μία μεριά στην άλλη, ο ήλιος έκαιγε και άφησε τα σημάδια του στα κάτασπρα ακόμα σώματα μας. Καταφύγαμε στη Haad Son όπου σε ένα ξύλινο beach bar ήπιαμε δροσερούς χυμούς και λικνιστήκαμε με τις ώρες στις αιώρες του.

DSC_0353 copy

DSC_0385 copyΑργά πια καταλήξαμε στη Haad Yao ενώ μπροστά μας έδυε ένας εκθαμβωτικός ήλιος.  Τη νύχτα στις παραλίες ανάβουν πολύχρωμα φωτάκια και φωτιές και τα εστιατόρια ανοίγουν τις σχάρες και ψήνουν, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με υπέροχες μυρωδιές.

Στη Haad Yao δοκιμάσαμε μπαρακούντα και ειλικρινά ήταν ένα από τα πιο ωραία ψάρια που έχω φάει ποτέ!

Το βραδάκι επιστρέψαμε στο καλυβάκι μας. Και εκεί στη σιγαλιά που τη διέκοπτε που και που το λάλημα του φίλου μας (που νομίζαμε ότι είναι πουλί), ακούσαμε ένα νιαούρισμα. Ένα γατί είχε έρθει να μας επισκεφτεί και μας ανακοίνωνε την άφιξη του ακριβώς στο πρώτο σκαλοπάτι του σπιτιού μας. Πιστεύω πως τον έστειλε ο Ρεσάλτο, ο δικός μας γάτος που είχε μείνει πίσω στην Αθήνα υπό τη προστασία συγγενών και φίλων. Ίσως να κατάλαβε πόσο μας είχε λείψει και έστειλε γατο-σήμα για να έρθει αντιπρόσωπος του στην άλλη άκρη της γης. Ίσως να του λείψαμε και εμείς και ήθελε να βεβαιωθεί ότι είμαστε καλά. Υποδεχτήκαμε τον νυχτερινό μας επισκέπτη, ο οποίος αρνήθηκε κατηγορηματικά να φάει αλλά καταδέχτηκε να τον κεράσουμε λίγο νεράκι. Μετά θρονιάστηκε στη μαξιλάρα και χουρχούριζε κοιτώντας μας με νυσταγμένα ματάκια. Μέχρι που κοιμηθήκαμε έμεινε εκεί στη μαξιλάρα να μας προσέχει…

Το επόμενο πρωί είχε συννεφιά. Πήραμε το πρωινό μας και οργανώσαμε το ημερήσιο σχέδιο δράσης. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι καθώς ο Απρίλιος και ο Μάιος είναι εποχή μουσώνων, η θάλασσα από την μεριά που μέναμε ήταν ρηχή, τραβηγμένη και ζεστή και όλες μας οι απόπειρες για πραγματικό μπάνιο έπεφταν στη παλίρροια. Μας ενημέρωσαν ότι οι μοναδικές παραλίες για μπάνιο όπως το αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα, καθώς ναι το ομολογώ είμαστε κακομαθημένοι, βρίσκονται στη πίσω μεριά του νησιού όπου πας με καραβάκι ή με 4×4. Ξεκινήσαμε λοιπόν για το ψαροχώρι Chaloklum σε αναζήτηση βαρκάδας. Ο καιρός σκοτείνιαζε όσο διασχίσαμε το νησί από τον μεγάλο δρόμο που περνούσε από το κέντρο του. Εκεί ψηλά με γύρω μας μόνο ζούγκλα, μας βάπτισε η πρώτη σταγόνα βροχής. Ακολούθησε μια δεύτερη και μετά… κάποιος άνοιξε τη βρύση. Κατακλυσμός. Έριχνε καρεκλοπόδαρα και εμείς πάνω στη μηχανή να δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη τη δροσιά μετά από τόσες μέρες κολασμένης ζέστης. Ο σύντροφος εντόπισε ένα παράπηγμα στην άκρη του δρόμου και σταμάτησε για να καλυφθούμε καθώς η ορατότητα ήταν τελείως περιορισμένη και η βροχή συνέχιζε να μας χτυπάει αλύπητα. Ξεπέζεψα και έμεινα εκεί να χάσκω στη μέση του δρόμου σαστισμένη από τη τροπή των γεγονότων. Η επιτακτική φωνή του καλού μου με πρόσταξε να πάω να καλυφθώ. Για αδιευκρίνιστους λόγους πανικοβλήθηκα και άρχισα να τρέχω με όλη μου τη δύναμη προς το ελενίτ παράπηγμα. Ευτυχώς φόραγα ακόμα το κράνος μου, καθώς έσκασα στο σιδερένιο στέγαστρο του αφρενάριστη με ένα εκκωφαντικό Ντοοοοινγκ!! Ήταν τέτοια η πρόσκρουση που επέτυχα, που η στέγη του παραπήγματος κατέρρευσε ενώ ο σύντροφος μου έπεφτε στα γόνατα ξεκαρδισμένος από τα γέλια. Αποθανατίσαμε τη στιγμή με τη φωτογραφική μας ενώ το κούτελο μου έφερε το σημάδι της πρόσκρουσης.

DSC02361 copyΗ βροχή σταμάτησε μετά από κανένα δεκάλεπτο και μέχρι να φτάσουμε στην Chaloklum δεν είχε μείνει ούτε ένα σύννεφο πάνω από τη Koh Phangan. Ο ήλιος έκαιγε με λύσσα κάνοντας μας να ανυπομονούμε για τις λυτρωτικές βουτιές που προγραμματίζαμε.
Όμως διανύοντας τη low season οι βαρκάρηδες δεν είχανε κόσμο να πηγαινοφέρνουν οπότε οι τιμές που ζητούσαν ήταν εξωπραγματικές ακόμα και για ελληνικά δεδομένα. Φυσικά δεν πτοηθήκαμε. Κάπου είχα διαβάσει για ένα μονοπάτι που θα μας οδηγούσε με τα πόδια στη περίφημη bottle beach στο πάνω πάνω άκρο του νησιού. Ξεκινήσαμε λοιπόν οι Μαγγελάνοι με τις σαγιονάρες, χωρίς καν αντηλιακό και με μόνο σύμμαχο το παγούρι με το νεράκι μας για να χαθούμε στη ζούγκλα. Λίγο οι στροφές, λίγο οι ανηφόρες, λίγο η παρελθούσα πρόσκρουση, άντε και λίγο η (πολύ) ζέστη δεν πολύ ένιωθα σε διάθεση να διασχίζω τις ζούγκλες ντάλα ήλιος και στη συνέχεια να πρέπει να επιστρέψω κιόλας από τον ίδιο δρόμο. Άκουσα τη φωνή της λογικής και έθεσα τα επιχειρήματα μου στο σύντροφο μου. Πάνω που είχαμε απογοητευτεί και ήμασταν έτοιμοι να στραφούμε στις πισίνες, ανακαλύψαμε μια ταμπέλα που μας οδήγησε σε μια παραλία εκεί στο τελευταίο άκρο ονόματι coconut beach.DSC_0411 copyDSC_0434 copyΕκεί γνωρίσαμε τον βαρκάρη μας, τον κύριο Ομάν. Αφήναμε το μηχανάκι και τον αναζητούσαμε στον ορίζοντα, κλείναμε μια λογική ταρίφα και μας πήγαινε στις πίσω παραλίες του νησιού με ακόμα πιο χρυσαφένια άμμο και πεντακάθαρα βαθιά νερά! Μας πέρναγε ανάμεσα από βράχια, χαμογελούσε συνέχεια και ερχόταν πάντα στην ώρα του να μας παραλάβει! Στη bottle beach φάγαμε το πιο πικάντικο καλαμάρι που έχουμε φάει ποτέ. Η αίσθηση ήταν υπέροχα βασανιστική. Η Ταϊλανδέζικη κουζίνα είναι καταπληκτική εμπειρία για δυνατούς ουρανίσκους! Το απόγευμα μας βρήκε στην Thong Sala να τριγυρνάμε. Αξιομνημόνευτο είναι ότι όλοι, μια ολόκληρη πόλη δηλαδή, όση ώρα περιδιαβαίναμε στα στενάκια, έβλεπε με σχεδόν πνευματική προσήλωση μια εκπομπή στη τηλεόραση. Οι ταξιτζήδες είχαν μάλιστα προμηθευτεί με μία μικρή φορητή και όλοι μαζί αδελφωμένοι καθόντουσαν και παρακολουθούσαν. Πέρναγες δίπλα τους και κανείς δεν σου έδινε την παραμικρή σημασία. Μια πωλήτρια πρέπει να με μίσησε καθώς περιδιάβαινα τους διαδρόμους του καταστήματος της σε αναζήτηση φορέματος. Η τηλεόραση ήταν στη διαπασών και η κοπέλα γελούσε με τους διαλόγους, τραγουδούσε μαζί στα μουσικά κομμάτια και ανά 2 λεπτά επέστρεφε στην εμβέλεια της οθόνης για μην χάσει ούτε καρέ. Η περιέργεια νίκησε την καταναλωτική μου επιδρομή και γύρισα το βλέμμα μου προς την οθόνη. Η εικόνα έδειχνε έναν άνθρωπο ντυμένο λαγό να χοροπηδάει σε ένα λιβάδι. Το λαγουδάκι αυτό αποδείχτηκε ότι έχει κάποια σχέση με την παράδοση της Ταϊλάνδης καθώς το ξανά-εντόπισα σε μια διαφημιστική καμπάνια της χώρας. Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα άλλο αναφορικά με τον λαγό.
DSC_0237 copyΚυλούσαν οι μέρες και μετακομίσαμε τα μπαγκάζια μας σε ένα άλλο καλυβάκι λίγο πιο πίσω από τα άλλα, μα υπερυψωμένο με το δικό μας φοίνικα πιστό στη θέση του μπροστά μας και πανοραμική θέα της παραλίας. Τη νύχτα κλείναμε την κουνουπιέρα γιατί τα κουνούπια στη Koh Phangan έχουν άγριες διαθέσεις.

DSC_0687 copyΈνα πρωινό συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε αρχίσει να στερεύουμε από μετρητά. Οι μέρες περνούσαν και είχαμε ήδη διανύσει την μισή διαδρομή των διακοπών μας. Κάτι σχέδια για Koh Samoui και Koh Tao τα είχαμε απορρίψει την δεύτερη κιόλας μέρα που βρεθήκαμε στο νησί. Ήταν η καθοριστική στιγμή που από την απίστευτη ρέμβη επιστρέφεις στο γνώριμο συναίσθημα της ανυπομονησίας να προλάβεις να τα δεις και να τα κάνεις ΟΛΑ.
Ξεκινήσαμε για την Thong Sala να σηκώσουμε χρήματα και να μιλήσουμε με κάποιο τουριστικό πρακτορείο για μια εκδρομή που ήθελα ντε και καλά να κάνω, την εκδρομή στο προστατευόμενο πάρκο των 40 μικρών νησιών, το Mu Ko Ang Thong National Park.

Είχε συννεφιά και ο ήπιος καιρός μας επέτρεψε πέραν της ανάληψης να τριγυρίσουμε λίγο στη μικρή πόλη, την οποία είχαμε γνωρίσει μόνο βραδινές ώρες. Υπάρχει ένας δρόμος λεγόμενος walking street ο οποίος είναι σαν μια ανοιχτή λαϊκή αγορά που βρίσκεις τα πάντα, ψάρια, κρεατικά, λαχανικά, φρούτα, ότι επιθυμείς. DSC02388 copyΕνημερωθήκαμε για τα πακέτα εκδρομών, γεμίσαμε φυλλάδια και με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να διαφεύγουν της προστασίας των σύννεφων αναχωρήσαμε για την καθιερωμένη βουτίτσα μας. Καταλήξαμε στη Haad Son με τον ήλιο να βράζει και εμάς να εκτιμήσουμε μια μικρή ντουζιέρα με κρύο νεράκι στην άκρη της παραλίας καθώς η θερμοκρασία της θάλασσας έκανε κόντρες με τη θερμοκρασία της άμμου. Μην έχοντας χορτάσει μασάζ εγκατέλειψα τον σύντροφο μου σε μια αιώρα και κατέφυγα σε ένα υπαίθριο μασαζάδικο πάνω στην άμμο εξοπλισμένο με ανεμιστήρες. Η τελετουργία του Ταϊ μασάζ είναι εκπληκτική, δεν έχω ξανανιώσει τόσο χαλαρωμένη παρόλο το πόνο που συνόδευε μερικές κινήσεις. Κάποια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι ο σύντροφος μου είχε χαθεί από το οπτικό μου πεδίο. “Where is my husband?” αναφώνησα. Οι καλές μασατζούδες όμως δεν χάσανε από τα μάτια τους το πορτοφόλι της οικογενείας και μου τον έδειξαν λίγο πιο κάτω να παρακολουθεί τη πρόβα ενός ρέγγε μουσικού που έπαιζε το βράδυ σε ένα από τα μπαράκια. Το μασάζ έφτασε στο τέλος του και ο σύντροφος κατέφθασε να πληρώσει. Αναχωρήσαμε από τη παραλία για να κλείσουμε θέσεις για την αυριανή μας εκδρομή στο Mu Ko Ang Thong National Park. DSC_0496 copyΟ ήλιος χαμήλωνε μπροστά μας μεταμορφώνοντας τον ουρανό, τα σύννεφα και τη θάλασσα σε μια χρωματική πανδαισία. Δειπνήσαμε σε μια παραλία δίπλα από αναμμένους πυρσούς ενώ τα χρώματα περνούσαν σταδιακά στις πιο σκοτεινές αποχρώσεις τους. Το βράδυ μας βρήκε πίνοντας Μαϊ Τάι στο rasta home μαζί με μιά γάτα, ένα σκύλο και ένα κουτάβι στη συντροφιά μας.

Η μέρα της εκδρομής στο Mu Ko Ang Thong National Park ξεκίνησε νωρίς. Ένα μεγάλο φορτηγό με καρότσα μας παρέλαβε από την είσοδο του resort μας και μας οδήγησε στα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου στην Thong Sala. Για πολλούς (λάθος) λόγους είχαμε αποφασίσει να κλείσουμε την εκδρομή με το ταχύπλοο σκάφος που είχε το πιο εντυπωσιακό φυλλάδιο και το υψηλότερο κόστος. Στα γραφεία μας κεράσανε καφέ, μπανάνες και κουλουράκια. Πάνω που χαρήκαμε με το καλωσόρισμα, μας ζήτησαν ένα επιπλέον ποσό ως φόρο εισόδου για το προστατευόμενο πάρκο κάτι το οποίο στο πρακτορείο που είχαμε κλείσει τα εισιτήρια μας είχαν αρνηθεί κατηγορηματικά! Διαμαρτυρηθήκαμε και η υπεύθυνη μας έδειξε στο φλούο φανταζί φυλλάδιο το σημείο που αναγράφονταν οι εξτρά χρεώσεις (με μικρούτσικα γραμματάκια). Η εκδρομή ήδη μας είχε βγει αρκετά ακριβή. Αν και είχαμε την ευκαιρία να μας επιστρέψουν τα χρήματα μας αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το γκρουπ πληρώνοντας τον έξτρα φόρο. Η σύσταση του γκρουπ ήταν ότι είχαμε καταφέρει επιτυχώς να αποφύγουμε μέχρι στιγμής στο ταξίδι μας. Σνομπ και αγενείς τουρίστες. Το χαμόγελο μας εγκατέλειψε προσωρινά εκείνη τη μέρα.

DSC_0525 copyΧρονομετρώντας ακριβώς 30 λεπτά για τις βουτιές στο σνόρκελιγκ κοντά σε έναν ύφαλο με πληθώρα από άλλα καραβάκια και σκάφη αναψυχής να αναστατώνουν τα νερά κάθε 2 λεπτά, το πρώτο στάδιο της εκδρομής μας είχε ήδη ολοκληρωθεί. Ο βυθός ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακός, με τεράστια σφουγγάρια, πολύχρωμα ψαράκια και μυστήριους αχινούς, αλλά η μυρωδιά της βενζίνης και οι πετρελαιοχρωματισμοί στα πετρώματα των βράχων έδειχναν ότι τα αποτελέσματα της ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή ήταν πιο εντυπωσιακά της φύσης, και όχι με την καλή έννοια. Πάντως μέσα στο απέραντο γαλάζιο είχα μια υπέροχη εμπειρία, καθώς ένα σμήνος ψαριών ενοχλημένο από την άφιξη ενός ακόμα σκάφους κινήθηκε προς το μέρος μου και βρέθηκα να κολυμπάω στο αντίθετο ρεύμα μιας λεωφόρου άπειρων πολύχρωμων ψαριών σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπο μου. Ο καπετάνιος σφύριξε και οι λουόμενοι επιβιβάστηκαν ξανά στο σκάφος.

DSC_0587 copy Η εκδρομή συνεχίστηκε με βόλτες στα νησάκια όπου εν κινήσει αποθανατίζαμε όλοι μαζί το εξωτικό τοπίο σαν ένα συγχρονισμένο γκρουπ κινέζων τουριστών. Σταματήσαμε σε ένα από αυτά τα νησάκια όπου το γκρουπ μας έκανε καγιάκ και εμείς περιμέναμε υπομονετικά να επιστρέψουν για το γεύμα μας. Με την απουσία του γκρουπ καταφέραμε και νιώσαμε για λίγη ώρα ναυαγοί σε αυτό το μικρούλι ακατοίκητο νησάκι αν και δυστυχώς η ανθρώπινη επέμβαση ήταν και εδώ αρκετά εμφανής με διάφορα σκουπίδια σπαρμένα στη παραλία…
Μετά από ένα λιτό γεύμα, επόμενη στάση ήταν η απόβαση στο νησί που κρύβει μέσα του την Emerald Lake, την υποτιθέμενη τοποθεσία της παραλίας που είχε εμπνευστεί και έκανε νουβέλα ο Alex Gardland. Η ανάβαση στο σημείο που είχε πανοραμική θέα στη λίμνη και στο θαλάσσιο πάρκο ήταν αρκετά μεγάλη και γινόταν από μια απότομη σκαλωσιά. Στη λίμνη το κολύμπι απαγορευόταν. Με τη θερμοκρασία να υπερβαίνει τους 42 βαθμούς ανεβήκαμε στο view point και τραβήξαμε μερικά πλάνα της λίμνης από ψηλά.DSC_0627 copy DSC_0667 copyΗ τελευταία στάση της εκδρομής ήταν ένα ακόμα νησάκι, το μοναδικό όπου μπορεί κάποιος να διανυκτερεύσει από το θαλάσσιο πάρκο. Το νησί αυτό είχε αρκετό κόσμο από άλλα γκρουπ και εκδρομές. Υπήρχε ένα μονοπάτι για ένα σημείο με θέα ψηλά αλλά οι υπεύθυνοι της εκδρομής μας αποθάρρυναν καθώς η ανάβαση ήθελε αρκετό χρόνο και το σκάφος θα αναχωρούσε σε μισή ώρα. Και η αναχώρηση του σκάφους τελικά καθυστέρησε εξαιτίας μας, όχι γιατί ανεβήκαμε το μονοπάτι, αλλά είχαμε ανακαλύψει μια ομάδα από μαϊμούδες και εκστασιασμένοι τους φωτογραφίζαμε για περίπου 15 λεπτά ενώ οι υπεύθυνοι της εκδρομής μας έψαχναν σε όλη τη παραλία.
Νωρίς το απόγευμα είχαμε ήδη επιστρέψει στην ασφάλεια του καλυβιού μας σχετικά ξενερωμένοι από την fast forward εξέλιξη της εκδρομής μας. Δειπνίσαμε στο resort ενώ για ακόμα μία μέρα ένα  εκθαμβωτικό ηλιοβασίλεμα απλωνόταν μπροστά μας, προκαλώντας τη διάθεση μας.

DSC_0721 copyΔεν είχα προγραμματίσει να βγούμε αλλά σκεφτήκαμε αφού έχουμε πληρώσει το ενοίκιο για το μηχανάκι, ας πηγαίναμε για μια βόλτα να πάρουμε νερά και κανένα σαντουϊτσάκι από τα 7eleven για τις μεταμεσονύκτιες λιγούρες. Κάναμε τον περίπατο μας σε ένα κοντινό μικρό χωριουδάκι μέχρι που κάτι μας οδήγησε στη παραλία. Μια γέφυρα μας πέρασε πάνω από ένα ποταμάκι που κυλούσε κατά μήκος του χωριού. Και εκεί καθώς περπατούσαμε, έφτασε στα αυτιά μας ένας πολύ γνώριμος σκοπός. Από τη μέρα που κλείσαμε τα εισιτήρια για αυτό το ταξίδι και για ένα ολόκληρο μήνα ο σύντροφος μου καθημερινά έβαζε στη διαπασών το πιο γνωστό τραγούδι ενός Ταϊλανδού Ρέγγε τραγουδιστή ονόματι Job2do, τη μελωδία του οποίου και ακούσαμε τη στιγμή εκείνη στην άδεια παραλία. Αρχίσαμε να ψάχνουμε από που έρχεται ο ήχος και ανακαλύψαμε ένα μικροσκοπικό beach bar κρυμμένο πίσω από τα δέντρα αθέατο από τις εγκαταστάσεις ενός resort. Καθώς πλησιάζαμε είδαμε καμιά δεκαριά άτομα μέσα να μας έχουν εντοπίσει και να μας κάνουν νοήματα να πλησιάσουμε. Ήταν μια πολύ θερμή υποδοχή! Μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε γνωρίσει προσωπικό και θαμώνες και τσουγκρίζαμε όλοι μαζί τα ποτά μας. Σε εκείνο λοιπόν το μυστικό μπαράκι οι ταξιδιώτες ξαποσταίνουν. Όλοι τους με μακρινές πατρίδες και μακρινούς προορισμούς. Μια αγγλιδούλα που γνωρίσαμε βρισκόταν εκεί για ένα μήνα. Η γερμανίδα σερβιτόρα ήταν στο νησί ήδη 6 μήνες. Ένα αγόρι, δεν θυμάμαι καταγωγή, θα έφευγε την επόμενη μέρα για Λάος. Σε ένα άλλο ζευγάρι γερμανών, ο γερμανός έκλεινε εκείνη τη μέρα 1 χρόνο που εργαζόταν στο νησί ενώ η κοπέλα του είχε έρθει να τον επισκεφτεί. Η όμορφη σνομπ γαλλίδα έχοντας κλείσει τους 4 μήνες, θα αναχωρούσε σε μερικές μέρες για την Ινδία. Και η μεθυσμένη Ταϊλανδέζα μας εξηγούσε ότι σε κάθε χώρα την φωνάζουν και με διαφορετικό όνομα και για αυτό έχει ξεχάσει πιο είναι το πραγματικό της. Εμείς ήμασταν οι new comers. Πολλές ιστορίες ειπώθηκαν εκείνο το βράδυ, ιστορίες από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Μάθαμε ότι τα πράσινα φώτα που βλέπουμε κάθε βράδυ στον ορίζοντα είναι αλιευτικά για γαρίδες και ότι ο ήχος που ακούμε και πιστεύουμε ότι είναι πουλί, ανήκει σε μια μεγάλη πολύχρωμη σαύρα ονόματι γκέκο. DSC_0726 copy

Και εκεί καθισμένη σταυροπόδι και ξυπόλυτη μέσα στο μυστικό μπαράκι με τους καινούργιους μας φίλους συνειδητοποίησα ότι το ταξίδι βάρεσε κορυφή. Ήταν εκείνη η καθοριστική στιγμή που το ταξίδι σε αλλάζει, σε μεταμορφώνει, σε ανοίγει σαν ανθισμένο λουλούδι στη προοπτική κατάκτησης του κόσμου όλου.

Γυρίσαμε στο καλυβάκι μας γεμάτοι προοπτική…
Το πρωί της επόμενης μέρας, ο βαρκάρης μας ο Ομάν μας μετέφερε στην Thong Nai Pan,  μια ακόμη παραλία στο πίσω μέρος του νησιού με βαθιά νερά και πολλά resorts. Το σημείο ήταν πολύ όμορφο και παρόλη την απομόνωση του από το υπόλοιπο νησί είχε τα πάντα, μπαράκια, εστιατόρια, μαγαζιά ακόμη και φαρμακείο. DSC_0743 copy

DSC_0745 copyΑπολαύσαμε ένα ακόμη γεύμα κάτω από τα δέντρα κατεβάζοντας παγωμένες μπύρες Singa αυτή τη φορά. Έφτασε απόγευμα και επιστρέψαμε στο ψαροχώρι Chaloklum. Προμηθευτήκαμε βάφλες από έναν υπαίθριο πωλητή και στη συνέχεια κάναμε επίσκεψη στους φίλους μας στη ζούγκλα, που είχαμε να τους δούμε από την άφιξη μας στο νησί. Ενώ βράδιαζε, η συζήτηση γύρναγε γύρω από το αποψινό half-moon party που θα γινόταν στη ζούγκλα πάνω από το Baan Tai. Μας εξήγησαν τη φύση του πάρτι, το πόσο έχει αποκλίνει από την ιδεολογία των μυημένων στη trans σκηνή και πώς έχει καταλήξει σε ένα εντελώς τουριστικοποιημένο mainstream δρώμενο. Παρόλα αυτά μας προτείνανε να πάμε για την εμπειρία. Επιστρέψαμε στο καλυβάκι μας, ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και ετοιμαστήκαμε για να … μας πάρει ο ύπνος!!

Ναι, το ομολογώ μας πήρε ο ύπνος. Πρώτος κοιμήθηκε ο σύντροφος τον οποίο και ξύπνησα εκνευρισμένη. Μέχρι να φάει το σαντουιτσάκι του και να πλύνει τα δοντάκια του εγώ κοιμόμουνα μακαρίως με τα ρούχα και τα παπούτσια μου. Έτσι ξυπνήσαμε κατά τις 4 τα ξημερώματα αλλάξαμε ρούχα και πλευρό και συνεχίσαμε τον ύπνο μας. Την επομένη σηκωθήκαμε ντροπιασμένοι.

DSC_0221 copyΚαι η παραμονή μας στο νησί κόντευε να τελειώσει.
Μια μέρα προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε την παραλία της Thaan Sadet, αρχικά μέσω θαλάσσης. Ανεβήκαμε μέχρι την coconut beach αλλά ο βαρκάρης μας ο Ομάν ήταν άφαντος. Η ταρίφα από τους υπόλοιπους βαρκάρηδες ήταν απελπιστικά υψηλή. Αποφασίσαμε να κάνουμε τη διαδρομή οδικώς και ξανακατεβήκαμε στο λιμάνι της Thong Sala όπου στη 13:00 θα ερχόταν το πλοίο και με λίγη τύχη θα βρίσκαμε κάποιον για να μοιραστούμε την διαδρομή. Η λειτουργία των ταξί είναι αρκετά ιδιόρρυθμη καθώς είτε θα πρέπει να περιμένεις να μαζευτεί κόσμος προς τα εκεί που πηγαίνεις για να δώσεις ένα λογικό ποσό είτε θα πρέπει να πληρώσεις σχεδόν όλες τις κενές θέσεις εφόσον θέλεις να φύγεις επιτόπου. Η τύχη δυστυχώς δεν ήταν με το μέρος μας καθώς κατέφθασε μια 12 μελή παρέα γάλλων με προορισμό μια άλλη παραλία και … τελικώς δεν χωρέσαμε στο ταξί! Έμεινε λοιπόν και η Thaan sadet σαν ένας ακόμα λόγος να ξανά επισκεφτούμε το νησί.

DSC02401 copyΤη τελευταία μέρα το κλίμα ήταν αρκετά βαρύ ανάμεσα μας. Αποχαιρετήσαμε ένα ένα τα αγαπημένα μας σημεία καθώς διασχίζαμε προς τα πίσω τις  10 σχεδόν μέρες παραμονής μας. Για μένα όμως η χρόνο-μηχανή είχε ξεκινήσει καθώς άκουγα στα βήματα μου την βοή της μεγαλούπολης και πίσω από τους κοκοφοίνικες έβλεπα να ξεπροβάλλουν οι ουρανοξύστες της Μπανγκόκ. Μαζέψαμε τα πράγματα μας γελώντας με το γεγονός ότι τόσες μέρες, τόσα μαγαζιά και ένα μπακπακ δεν αξιώθηκα να αγοράσω. Στις αποσκευές μας είχαν προστεθεί ρούχα, σουβενίρ, κοχύλια, χαμόγελα και μια προοπτική τόσο μεγάλη που δεν χωρούσε σε καμιά βαλίτσα. Μια καρύδα που είχα υιοθετήσει από το φοίνικα μας δυστυχώς έπρεπε να την αφήσω πίσω παρόλες την προσπάθειες μου να τη χωρέσω στις αποσκευές μας. Και η καρύδα παρέμεινε, ίσως μέχρι και σήμερα, στο τραπέζι του μικρού μας καλυβιού.

Αργά τη νύχτα αναχωρήσαμε για το μυστικό μπαράκι μας όπου ο μπάρμαν και πια φίλος μας, ο Κάη, μας περίμενε με ένα δώρο για την αναχώρηση μας. Η βραδιά ήταν συννεφιασμένη και μια καταιγίδα έδινε τη δική της φωτορυθμική παράσταση στο βάθος του ορίζοντα. Μια αστραπή φώτισε τα πάντα για κλάσματα του δευτερολέπτου τυφλώνοντας μας προσωρινά και μας έδωσε την εντύπωση ότι όντως περνούσαμε σε μια άλλη διάσταση. Σκέφτηκα ότι ο Τζον Λόκ με άκουσε, γύρισε το τροχό και το νησί μεταφέρθηκε στο παρελθόν όπου όλα θα ξεκινούσαν από την αρχή.

Το μπαράκι μας δεν είχε πολύ κόσμο. Ο Κάη μας πρόσφερε το δώρο του το οποίο ήταν μια ζογλερική παράσταση από τον ίδιο με αναμμένες αλυσίδες προς τιμήν μας. Τα φώτα χαμηλώσανε και παρακολουθήσαμε το θέαμα ενώ πίσω από τις φωτιές που χορεύανε, οι αστραπές πλησίασαν και αυτές για να δουν καλύτερα. Κάποια στιγμή της βραδιάς, δεσμεύτηκα στο σύντροφο μου και ενώπιων όλων θαμώνων ότι σε περίπτωση που με απέλυαν από τη δουλειά μου θα ερχόμασταν να μείνουμε εδώ και να ζούμε από το ταμείο ανεργίας. Ο φίλος μας ο Κάη χαμένος στη μετάφραση έκανε μια ερώτηση τύπου: “Μα ακόμα εργάζεσαι;” στον αέρα. “ξέρεις κάτι που δεν ξέρω;” αποκρίθηκα. “Δεν χρειάζεται να φύγω;” τον ρώτησα γεμάτη ελπίδα ότι ο Τζόν Λοκ έκανε το θαύμα του. “Καλά δεν το ξέρεις;” μου απάντησε η γαλλίδα, “το είπε η τηλεόραση, απολύθηκες από τη δουλειά σου”. Όλο το μπαρ σύσσωμο συμφώνησε ότι ναι, το είδανε και αυτοί στη τηλεόραση και ότι ναι,  απολύθηκα, δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε. Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας σε αυτή τη συμφωνία παίζοντας όλοι μαζί τόσο συνένοχα το παιχνίδι του make belief ανάμεσα σε γέλια και ευφημισμούς. Έξω είχε ξεκινήσει να βρέχει. Μέσα στη βροχή λοιπόν και εμείς αναχωρήσαμε αποχαιρετώντας τους ιντερνάτιοναλ φίλους μας, ανταλλάσοντας διευθύνσεις και email και υποσχέσεις. Και η βροχή κράτησε μυστικό από το σύντροφο μου το ότι έριξα μερικά δάκρυα για το νησί και για όλα τα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα, αφήνοντας τη θέση τους χώρο για καινούργια.

DSC02464 copyΤο πρωί της αναχώρησης εκτός από τα μπαγκάζια μας, πήραμε μαζί μας και μια τροπική καταιγίδα που μας ακολούθησε σε όλη την εν πλω διαδρομή μας. Η απογείωση από το αεροδρόμιο του Surat Thani έγινε εν μέσω κατακλυσμικής βροχής και τρομαχτικών αστραπόβροντων. Κάπου στην ενδοχώρα η βροχή μας αποχαιρέτησε και η Μπανγκόκ μας υποδέχτηκε με λιακάδα

By Α.Α. Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s