Τανζανία#2 – Η Αίγυπτος και άλλα επεισόδια

Το ταξίδι μας ξεκίνησε με την ευλογία του Αλλάχ κατά την απογείωση, ως ευγενική … όπα, όπα, πάμε πάλι! Ξέχασα να αναφέρω κάτι πολύ σημαντικό:

Μερικές ώρες πριν, εκεί που προσπαθούσαμε να πείσουμε τον μουτρωμένο γάτο μας να βγει κάτω από τον καναπέ που είχε βρει άσυλο, και του φιλάγαμε σταυρό ότι ΔΕΝ θα τον πάρουμε μαζί μας, έπιασα με την άκρη του ματιού μου κάτι που ανέμιζε ανέμελα στο μπαλκόνι. Ήτο το μαγιό του συντρόφου ξεχασμένο στην απλώστρα. Άρχισα λοιπόν να τον κράζω: “Καλά ρε χαμένο, το μαγιό σου ξέχασες;” βγαίνω στο μπαλκόνι να το μαζέψω, βγαίνει και ο γάτος και τρυπώνει κάτω από ένα ραντζάκι, με κράζει ο σύντροφος “Που πάς μωρή, ο γάτος βγήκε έξω” και άλλα χαρούμενα που μάλλον δεν σας αφοράνε. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι ο σύντροφος έβαλε τελευταία στιγμή το μαγιό του στο σακίδιο της πλάτης του, και αναχωρήσαμε κακήν κακώς για το αεροδρόμιο.

Το ταξίδι μας λοιπόν ξεκίνησε με την ευλογία του Αλλάχ κατά την απογείωση, ως ευγενική χορηγία της Egypt Air, που από τις οθόνες του αεροσκάφους μετέφερε σε εμάς τους άπιστους, την προσευχή του Ιμάμη. Μέσα σε δύο ωρίτσες προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Καΐρου όπου μας περίμενε μια χαρούμενη αναμονή διάρκειας 11 ωρών! Βγήκαμε λοιπόν από το αεροπλάνο, πήραμε και μια μεσήλικη Νεοζηλανδέζα, με αντίστοιχη διάρκεια αναμονής, παραμάσχαλα και κατευθυνθήκαμε όλοι μαζί στον γκισέ των εκδρομών για να σκοτώσουμε εποικοδομητικά την ώρα μας. Εκεί όμως μας περίμενε μια άσχημη έκπληξη. Λόγω επεισοδίων και αναταραχών στο κέντρο του Καΐρου, όπως μας ενημέρωσαν, όλα τα τουρ είχαν ακυρωθεί.

“Και τι θα κάνουμε άνθρωπε μου 11 ώρες εδώ μέσα;” διαμαρτυρήθηκε έντονα ο σύντροφος. Διαμαρτυρήθηκα και εγώ, πήρε μπρος και η Νεοζηλανδέζα και τελικά καταλήξαμε … με δωρεάν διαμονή αμφότεροι, μέχρι να αναχωρήσουν οι πτήσεις μας!!! Ουδείς μέχρι εκείνη την ώρα δεν μας είχε επιβεβαιώσει ότι δικαιούμαστε ξενοδοχείο, διατροφή και τα τοιαύτα αλλά ανήκουμε σε μια κατηγορία ανθρώπων που ποτέ δεν θα διαμαρτυρηθεί για τέτοια πράγματα. (Για το αντίθετο μάλιστα, και σαματά να κάνουμε!)

Στον γκισέ των διαμονών, μαθαίνουμε ότι το ξενοδοχείο μας βρίσκεται εντός των εγκαταστάσεων του αεροδρομίου.

“Ωχ να δούμε σε τι τρύπα θα μας χώσουνε”, μουρμούρισε ο σύντροφος αφού το αεροδρόμιο δεν τον είχε εντυπωσιάσει καθόλου. Απαισιόδοξος άνθρωπος…

Αφού διασχίσαμε το μισό αεροδρόμιο, καταλήξαμε μπροστά από μία μικρή πορτούλα στο τέλος ενός γυάλινου διαδρόμου.

“Το ξενοδοχείο σας βρίσκεται πίσω από αυτή τη πόρτα.” ανακοίνωσε ο υπάλληλος που μας οδήγησε μέχρι εκεί, και μας άφησε να χάσκουμε και οι τρείς. Ήταν μια απλή πόρτα! Εάν είχε πάνω της ένα σήμα με ανθρωπάκι δεν θα είχε καμία διαφορά με ένα αποχωρητήριο.

Ανταλλάξαμε δύσπιστα βλέμματα μεταξύ μας. Ο σύντροφος είχε και αυτό το βλέμμα, το “στα ‘λεγα εγώ… ΤΡΥΠΑ!”, ενώ εγώ σήκωσα τους ώμους αδιάφορα.

“Μπαίνουμε;” ρώτησα.

“Μπαίνουμε.” μου απάντησε ο σύντροφος  και άνοιξε την πόρτα …

Εάν έχετε τον Θεό σας δηλαδή… που έβγαζε η πόρτα;;;

Στο λόμπι ενός … πεντάστερου ξενοδοχείου!!!

Βγήκαμε σε έναν τεράστιο διάδρομο με υπέροχους πίνακες, λουλούδια, καναπεδάρες, bistro, μάρμαρα και δεν συμμαζεύεται. Το μέρος έσφυζε από πολυτέλεια, ντιζάιν και υψηλή αισθητική. (Ποιά ιδεολογία, ποιός Τσε, ποιός Γκάντι, κάτι τέτοια μέρη θα σε κάνουν μια μέρα να πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάολο…). Και εκεί, πίσω από την όμορφη τζαμαρία του λόμπι, το μάτι μας έπιασε κάτι μπλε που παιχνίδιζε χαρούμενα στον ήλιο. Το ξενοδοχείο είχε ΚΑΙ ΠΙΣΙΝΑ. Μια πισινάρα ΝΑ με το συμπάθιο.

“Κρίμα γαμώτο που δεν έχουμε τα μαγι…” Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την πρόταση και είδα το μούτρο του συντρόφου να αστράφτει. Ρε το φάρδος το αμέτρητο, είχε το μαγιό μαζί του!!!

Ηθικό Δίδαγμα: Πάντα στην χειραποσκευή μαγιό και δεύτερο βρακί. Κανόνας απαράβατος. Μην κοιτάτε που την πάτησα σαν πρωτάρα. Ως συνήθως πρώτα παθαίνεις και μετά μαθαίνεις.

Το δωμάτιο που μας παραχώρησαν έφτανε στα τετραγωνικά μέτρα το πρώτο μας διαμέρισμα. Κρεβατάρα, μπανάρα με υδρομασάζ και μια τεράστια flat screen tv που σαν καλωσόρισμα έγραφε πάνω (λανθασμένα) το επώνυμο του συντρόφου:

“Welcome Mr. Diakopares”.

Δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο! Καλώς ορίσατε διακοπάρες!!!

The-pool Without-a-swimming-suitΜε κύριο Διακοπάρες λοιπόν να πλατσουρίζει ως πάπιος στην πισίνα, εγώ υπέμεινα το μαρτύριο του χλωρίου υπομονετικά, σιχτιρίζοντας την επιλογή μου να ντυθώ σε total black η βλαμμένη, στους 38 βαθμούς κελσίου. Μετά έκανα και εγώ το φρεσκάρισμα μου στο υδρομασάζ του μπάνιου μας, κάτω από ντους ψιλής βροχής, σαπουνόφουσκες και τα ρέστα, και ανανεωμένοι κατηφορίσαμε για το δείπνο. Αχ ναι – δεν σας το είπα – δικαιούμαστε ΚΑΙ δείπνο!

Είχαμε δικό μας – ολόδικό μας μπουφέ –  με δεκάδες ευρωπαϊκές και τοπικές επιλογές κυρίως πιάτου, ορεκτικού, συνοδευτικού, σαλάτας και γύρω στις 45 επιλογές γλυκών! Αφού φάγαμε μέχρι σκασμού, κατά το επιδόρπιο ήρθε και η Νεοζηλανδέζα και κάθισε στο τραπέζι μας. Ήταν από εκείνες τις μαγικές βραδιές, μέσα στο παραθυράκι του χωροχρόνου του τράνζιτ, εκεί που το σήμερα το αύριο και το χθες συνδέονται μονάχα από εσένα. Γνωριστήκαμε με την Νεοζηλανδέζα η οποία ζούσε στο Μπαλί, όπου εργαζόταν σαν σχεδιάστρια μόδας. Μιλήσαμε για ταξίδια, για τις καθημερινότητες μας – τόσο διαφορετικές μα και τόσο ίδιες -, τους στόχους και τις προσδοκίες μας ώσπου στο τέλος αποχαιρετιστήκαμε, ανταλλάσσοντας ευχές για καλή τύχη στο δρόμο μας.

Κατά τις 12:00 το βράδυ επιστρέψαμε στο αεροδρόμιο και σταθήκαμε μπρος στην πύλη αναχώρησης που μας υπέδειξε ο πίνακας. Στο μεταξύ είχα γνωρίσει μια Ιταλίδα συνομήλικη, όπου αδελφωθήκαμε ως τα μοναδικά θηλυκά στο ανδροκρατούμενο έδαφος των Αιγυπτιακών καπνιστηρίων.

Η Ιταλίδα μαζί με τον Ιταλό σύντροφο της πήγαιναν επίσης Τανζανία, στα πλαίσια εθελοντικού προγράμματος σε ένα ορφανοτροφείο και σε ένα σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όμορφοι άνθρωποι.

Όταν άνοιξε η πύλη μας παρατηρήσαμε ότι στην οθόνη αντί για Dar es salaam ανέγραφε έναν παντελώς άγνωστο προορισμό που σήμερα δεν μπορώ με τίποτα να θυμηθώ πως τον λέγανε. Ρωτήσαμε μα την απάντηση δεν την καταλάβαμε. Ευτυχώς κάποια στιγμή η οθόνη εδέησε να αναγράψει και το Dar es salaam και πειστήκαμε και οι τέσσερις ότι από εδώ παν για την πτήση μας.

Μέσα στο αεροπλάνο πήραμε μια πρώτη γεύση από όλα όσα θα επακολουθούσαν στο ταξίδι μας. Ήταν η πρώτη μας επαφή με τον αληθινό προορισμό μας. Ξεχάστε τη ρομποτοποιημένη δυτική εμπειρία πτήσης. Το αεροπλάνο αυτό ήταν ένα ιπτάμενος παιδότοπος. Η χαρά του Ηρώδη. Αριστερά θήλαζαν οι μισές μανάδες, δεξιά τάιζαν φρουτόκρεμες οι υπόλοιπες. Οι αεροσυνοδοί με απίστευτη κατανόηση και υπομονή ξετρύπωναν πιτσιρικάδες από το πιλοτήριο, τις τουαλέτες και τον χώρο αποσκευών πάνω από τις θέσεις των επιβατών. Χαζομπαμπάδες καμάρωναν τα βλαστάρια τους να τρεχαλάν ξυπόλυτα στο διάδρομο και οι υπόλοιποι επιβάτες τους κάναμε φατσούλες και τους χαϊδεύαμε τα κοτσίδια. Γέλια, φωνές και κλάματα ακούγονταν παντού, ήταν ένα αεροπλάνο τσίρκο. Με αφορμή την καθυστέρηση μιας ώρας στην απογείωση μας, αντιληφθήκαμε ότι αισίως είχαμε καταφέρει να μπούμε στην ψυχολογία του ταξιδιώτη για ακόμα μια φορά, όπου ότι και εάν σου συμβεί το αποδέχεσαι σαν μέρος της εμπειρίας σου. Υπό άλλες συνθήκες θα μας είχε φάει το άγχος καθώς λίγη ώρα μετά την άφιξη μας στο Νταρ, είχαμε προγραμματισμένη πτήση για Ζανζιβάρη από διαφορετικό αεροδρόμιο. Μα για πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις είναι τόσο μάταιο να χολοσκάς. Λύση θα βρεθεί.

Προσδεθείτε. Απογειωνόμαστε για Τανζανία!

Διαβάστε την συνέχεια: Τανζανία#3 – Πετώντας με μια χρονομηχανή

One thought on “Τανζανία#2 – Η Αίγυπτος και άλλα επεισόδια

  1. Pingback: Τανζανία#2 – Η Αίγυπτος και άλλα επεισόδια | The Zion Logs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s