Νεπάλ: Το βουνό της προσευχής

Άνω Γλυφάδα 1η Ιουνίου 2016 ώρα 01:15 πμ

… μα μου είχες βγάλει τα πόδια… έτρεχες… πως έτρεχες έτσι στην ανηφόρα … θυμάσαι;

Βρίσκονται καθισμένοι στο μπαλκόνι αγκαλιά, με θέα το φεγγάρι και τη νυχτερινή κίνηση των αεροπλάνων που χάνονται και ξεπροβάλλουν πίσω από το βουνό του Υμηττού …

Αφού είχα φοβηθεί πολύ. Βασικά είχα πανικοβληθεί. Ένιωθα και τύψεις γιατί εγώ έφταιγα που χάσαμε τον δρόμο. Εγώ επέμενα να αγοράσουμε τον μικρό χάρτη. Εγώ δεν είδα καλά την πινακίδα. Και νύχτωνε… ήταν έτοιμο να βρέξει, μπουμπούνιζε … και δεν γνωρίζαμε που οδηγεί το μονοπάτι.

Που θα οδηγούσε μωρέ; Στην κορυφή; Χαχαχα … στην κορυφή καταλήξαμε!

Μπορεί να κατέληγε σε ένα απλό view point… Ή να μην κατέληγε πουθενά, να μας πήγαινε στο δίπλα βουνό, ξέρω ’γω; …  Αυτά φοβόμουνα και έτρεχα, να βρούμε που τελειώνει πριν σκοτεινιάσει … 

Αλήθεια έψαξες ποτέ να δεις πόσα χιλιόμετρα κάναμε; 

Ναι … και δεν βρήκα τίποτα. Δεν υπάρχει πουθενά στο ιντερνέτ η διαδρομή που ακολουθήσαμε …  Αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι ανεβήκαμε πάνω από χίλια μέτρα υψόμετρο μέσα σε λίγες ώρες. 

Αν το πηγαίναμε κανονικά κατά τις 12 το βράδυ θα φτάναμε στο καταφύγιο…

Σιγά μην συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε αφού σκοτείνιαζε. Ένας να γλιστρούσε θα σκοτωνόμασταν. Θα έπρεπε να γυρίσουμε προς τα πίσω ή να βρούμε ένα πλάτωμα και να διανυκτερεύαμε εκεί.

Που να διανυκτερεύαμε; Πάνω στο μονοπάτι εννοείς; 

Ε, ναι, τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε… Θα τυλιγόμασταν με το sleeping bag και θα περιμέναμε μέχρι να ξημερώσει… 

Θα διανυκτέρευες εσύ στο δάσος; Εδώ μέρα ήταν και νόμιζες ότι άκουσες μια τίγρη να βρυχάται…

Και εσύ έκοψες μια βίτσα για να με προστατέψεις … Εγώ τουλάχιστον έβαλα και 2 πέτρες στις τσέπες για ασφάλεια.

Δηλαδή χωρίς φώς, εξοπλισμό, τροφή, μόνο με ένα καλοκαιρινό sleeping bag, ένα μπουκάλι νερό και πέτρες για την προστασία μας, εσύ νομίζεις ότι θα βγάζαμε τη νύχτα στο βουνό;

Θα ήταν σίγουρα μια πολύ ζόρικη, φοβιστική και σκατένια νύχτα αλλά σκέψου, θα είχαμε και μια φοβερή ιστορία για να διηγούμαστε στα εγγόνια μας … εάν επιβιώναμε! 

Θα ήταν σίγουρα μια φοβερή ιστορία, αλλά ξεχνάς τη βροχή που έριχνε …

Ποπό, έχεις δίκιο … τη βροχή … όλη νύχτα έβρεχε …

Αν διανυκτερεύαμε στο μονοπάτι με τέτοια βροχή, θα παγώναμε από το κρύο. Αν κάναμε να κατέβουμε θα γκρεμοτσακιζόμασταν σίγουρα …

Άρα καλά έκανα που έτρεχα … μας έσωσα!!

Μπα τώρα μας έσωσες επειδή έτρεχες…; Εσύ είχες φαγωθεί ότι κάποιος άλλος έβαλε το χεράκι του…

____________________________________________________________________________________________

Οι αντοχές είχαν αρχίσει να εγκαταλείπουν καθώς με δυσκολία το ένα πόδι ακολουθούσε το άλλο στην απότομη άνοδο που σχημάτιζαν οι πέτρες. Είχαν περάσει πάνω από πέντε ώρες χωρίς να συναντήσουμε άνθρωπο. Η υποψία ότι είχαμε χαθεί είχε εξελιχθεί σε βεβαιότητα και χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, ο χάρτης ήταν άχρηστος πια. Οι ώρα περνούσε επικίνδυνα και εμείς το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν … να συνεχίσουμε.

“Κοίτα έχει και άλλα σκουπίδια εκεί πάνω. Άρα δεν μπορεί, θα υπάρχει κάποιο χωριό παραπέρα …” μου τράβηξε τη προσοχή ο σύντροφος. Πρώτη φορά χαιρόμουνα τόσο που συναντούσα ρύπανση σε ένα φυσικό περιβάλλον. “Σκουπίδια = άνθρωποι. Άνθρωποι = στέγη, φαγητό, νερό.” συλλογίστηκα σκύβοντας πάνω από το ξεθωριασμένο κουτί του φυσικού χυμού. Μέχρι εκεί έφτανε πλέον οι σκέψη μου. Είχα πια εισέλθει στη ζώνη του λυκόφωτος. Η συνεχόμενη απότομη ανάβαση και το πανομοιότυπο τοπίο έμοιαζε με εφιάλτη, όπου προχωράς και προχωράς αλλά τελικά παραμένεις παγιδευμένος στο ίδιο σημείο. Πίσω από τον κλειστοφοβικό γκριζόμαυρο συννεφιασμένο θόλο που μας τύλιγε, έμοιαζε σαν να είχε εξαφανιστεί ο κόσμος γύρω μας, τα δάση, τα ποτάμια και τα βουνά. Σαν να υπήρχαμε μόνο εμείς και η ατελείωτη διαδρομή που διασχίζουμε, όπου το τέλος του δρόμου παρέμενε άφαντο και ο ίδιος δρόμος χανόταν πίσω μας, σαν να μην τον διασχίσαμε ποτέ… Το βουνό είχε παίξει άσχημα με το μυαλό μου και είχε νικήσει.

“Άλλη μια στροφή και γυρνάμε πίσω”… είπα ξανά στον εαυτό μου. Αλλά η στροφές έκρυβαν και άλλες στροφές. Οι ανηφόρες και άλλες ανηφόρες. Ούτε μισό μέτρο ίσωμα να σταθείς. Μόνο σκαλιά και ανηφόρα. Και γύρω χάος. Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο αποπροσανατολιστικό είναι να βρίσκεσαι μέσα σε ένα σύννεφο. “Άλλη μια στροφή και γυρνάμε πίσω…”,”στην επόμενη στροφή … να προλάβουμε… μη σκοτεινιάσει…” παραμιλούσε η σκέψη μου. Μερικές λάμψεις από αστραπές εμφανίστηκαν, αδιευκρίνιστο το από που προήλθαν ενώ μια εκκωφαντική βροντή έκανε όλο το βουνό να σειστεί…

Είχαν αρχίσει οι πρώτες σταγόνες της βροχής να μουσκεύουν τα ρούχα μας όταν η απελπισία με κέρδισε και έσκυψα το κεφάλι… γιατί στην επόμενη στροφή δεν θα είχαμε πια άλλη επιλογή. Μόνο μια άτακτη οπισθοχώρηση…

“Παναγιότατε Βούδα …” άρχισα να ψιθυρίζω “Χαίρε Κρίσνα, lord Shiva, μεγαλοδύναμε Αλλάχ, Παναγίτσα και Χριστούλη μου, πνεύματα και ξωτικά του δάσους, θεοί της γης του βουνού και της βροχής …” σταματώ να πάρω ανάσα …. “Εάν υπάρχει κανείς, εάν υπάρχει οτιδήποτε…. κάποιος που να ακούει τη προσευχή μου, Σε παρακαλώ, όχι, Σε εκλιπαρώ … ας είναι η επόμενη στροφή η τελευταία. Ας τελειώσει αυτό το μαρτύριο… δεν μπορώ να προχωρήσω άλλο… δεν μπορώ να …”

“Σήκωσε το κεφάλι σου, ΚΟΙΤΑ” ακούω τη φωνή του συντρόφου πίσω μου. Στο τέλος της ανηφόρας έστεκε μια κάτασπρη ινδουιστική πύλη ντυμένη με πάμπολλα σημαιάκια προσευχής. Από τη χαρά μου να σηκώσω το βήμα μπουρδουκλώθηκα και έπεσα. Σηκώθηκα γρήγορα λασπωμένη αλλά με ανανεωμένο ηθικό και ανέβηκα γρήγορα τα υπόλοιπα σκαλιά που με χώριζαν από την πύλη. Ναι ήταν ναός! Και απέναντι στο βάθος υπάρχει ένα κτίριο. Καπνός έβγαινε από την καμινάδα. “Άνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι εδώ!” φωνάζω. Ο σύντροφος έχει φτάσει  στο ναό και αρχίζει βαράει την δυνατά την καμπάνα. Μια ακόμα βροντή ακούστηκε και οι ουρανοί άνοιξαν, άρχισε βροχή, πυκνή και ασταμάτητη. Αγκαλιαστήκαμε κάτω από την σκέπη του ναού. Ας περιμένουμε, είπαμε, μέχρι να κοπάσει…

Nepal part 4038

The endless stair, non stop to reach the sky! #Panchase_Trek #Nepal

Nepal part 2034

Do you see those bright white figures near the top of this image? They are not clouds… It’s the Himalayas… #Panchase_Trek #We_did_it #2750m_above_sea_level #No_guides #No_tourists Just #Travellers

Συνεχίζεται …

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s