Νεπάλ: Χλίδες και χίπιδες στην όμορφη Ποκάρα

Η νύχτα είχε πέσει στην όμορφη Ποκάρα.

Nepal part 4021

Tranquillity in #Phewa_Lake #Pokhara #Nepal

Ένα χλωμό φεγγάρι έφεγγε στον ορίζοντα ντύνοντας τις κορυφές της Ανναπούρνα και του  Ματσαπουτσάρε με ασημένιες πινελιές. Οι όχθες τις λίμνης λαμπύριζαν πράσινες από ένα φωτεινό κουτσομπολίστικο λεφούσι από πυγολαμπίδες δίνοντας την εντύπωση ότι ακόμα και κάτω στο βυθό έκοβαν βόλτες άλλες τόσες μικροσκοπικές πράσινες κουκίδες … Η ώρα ήταν περασμένη και η απαγόρευση κυκλοφορίας έστελνε τους ντόπιους σπίτι τους με γοργά βήματα. Εμείς ως ξένοι είχαμε προς το παρόν ασυλία. Οι φίλοι μας πάντως είχαν ήδη  αποσυρθεί στο ξενοδοχείο, ένα άχρωμο κτίριο που έμοιαζε με σοβιετικό νοσοκομείο. Εκεί λοιπόν, σε αυτές τις όχθες έφερε τα βήματα μας ο απόηχος του καυγά…

“Ποπό, πόσο ντρέπομαι… Πως συμπεριφέρθηκα έτσι… Τι ιδέα θα έχουν για μένα τώρα;”

“Έλα, είναι καλά παιδιά, δεν σε παρεξηγούνε. Όλοι στα ταξίδια βγάζουμε καμιά φορά τον ανάποδο εαυτό μας. Άσε που τώρα θα με καταλαβαίνουνε όταν τους λέω τα παράπονα μου. Πριν θα μου έλεγαν, αποκλείεται αυτό το κορίτσι, να κρύβει μέσα του τόση γκρίνια…” χασκογέλασε ο σύντροφος.

“Μπράβο ρε, σε ευχαριστώ… με κάνεις να νιώθω πολύ καλύτερα…”

“Έλα γκρινιάρα, τελείωσες;”

“Τι τελείωσα, αφού δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω … τρείς μέρες… τρεις ολόκληρες μέρες… και  να νιώθουμε σαν να μη φύγαμε ποτέ από την Αθήνα…”

“Ρε για χαλάρωσε. Κοίτα τη λίμνη, τις πυγολαμπίδες, κοίτα τις χιονισμένες κορυφές. Βρίσκεσαι στα 884 μέτρα υψόμετρο. Όλα καλά είναι.”

“Δεν είναι καλά. Μόνο ψηλά είναι… Που είναι η περιπέτεια; Είμαστε τόσες μέρες στο Νεπάλ και δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Ούτε μισή περιπέτεια. Τίποτα…”

“Εσύ θα με τρελάνεις. Ρε… δεν πήραμε ρικσό και μετά χαθήκαμε στο Κατμαντού. Που μετά ρωτάγαμε εκείνους τους … εχμ … τις κοπέλες μωρέ … στη μέση του πουθενά που βρίσκεται ο σταθμός των λεωφορείων, αυτές που με πείραζαν και εσύ νόμιζες ότι είναι κορίτσια και ζήλευες; Που γνωρίσαμε αυτό το παλικαράκι στη ταράτσα του χόστελ, που ζει στο Καράτσι και μας κέρασε Πακιστανικό ουίσκι, βγάλανε και οι άλλοι τα ελληνικά κρασιά και γίναμε σταφίδες όλοι; Άσε που κάναμε ντού στην κηδεία από τον δρόμο των ντόπιων, δεν θυμάσαι; Αμ εχθές, που έφαγες όλο σου το μεσημεριανό με ξυλάκια; Μη μου λές ότι είναι λες και είμαστε στην Αθήνα. Άνοιξε τα μάτια σου, εκτίμησε που βρίσκεσαι. Τι άλλο θέλεις πια για να ικανοποιηθείς;” ο τόνος του συντρόφου άρχισε να ανεβαίνει ξανά επικίνδυνα.

“Καλά μωρέ, δεν λέω, καλά περνάμε, αλλά να… δεν είναι ταξίδι. Μοιάζει περισσότερο με διακοπές…  Φαγητό, βόλτες, ψώνια και αξιοθέατα … Δεν έχει αδρεναλίνη. Όσο για εχθές, εσύ πήρες μαχαιροπίρουνα όπως οι άλλοι. Προδότη.”

“Μα προσπάθησα, πεινούσα, ε… δεν μπορούσα με αυτά τα γαμοξυλάκια να φάω. Εκεί κόλλησες εσύ τώρα.”

“Ναι γιατι αυτό  μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια αλλά είναι επίσης και το ταξίδι ολόκληρο. Να ζεις το διαφορετικό και όχι να αναζητάς το οικείο. Για παράδειγμα στο φαγητό, είναι σπουδαίο να αναρωτιέσαι τι να είναι αυτό που θα φας. Μη γελάς ρε… είναι! Όταν κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι για να καταλάβεις πως τρώγεται αυτό το πράγμα, και μετά όταν το βάζεις στο στόμα σου να εκπλήσσεσαι από τη γεύση του. Να χαμογελάς στον ντόπιο που στο έφτιαξε και να του λες ευχαριστώ στην γλώσσα του. Όχι να ελέγχεις τι βαθμολογία έχει στο Trip Advisor. Ούτε μισή στομαχική διαταραχή δεν έχουμε πάθει.”

“Αφού τα είπαμε, τόσην ώρα δεν τα λέμε, μην είσαι εγωίστρια. Τα παιδιά …”

“Ε μα το είπαμε και αυτό. Δεν φταίνε τα παιδία. Μια χαρά είναι τα παιδία, απλά εμείς έχουμε τις ιδιοτροπίες μας … Είναι νωρίς ακόμα, θα βρούνε και εκείνοι τις δικές τους ταξιδιωτικές μανίες να είσαι σίγουρος.”

“Να το ξέρεις πάντως θα έχουμε μια περιπέτεια, το νιώθω!”

“Και που θα την βρούμε την περιπέτεια ρε φίλε. Μέσα στην τουριστική ζώνη. Λέγεται τουριστική ζώνη για κάποιο λόγο, για να κρατάει μακριά τις περιπέτειες…”

“Ρε … δεν σου υποσχέθηκα ότι θα σε πάω για τρέκινγκ στα βουνά;”

“Το είπες αλλά τα παιδιά δεν …”

“Ωραία, τα παιδιά θα βρούνε ότι τους αρέσει να κάνουνε και εμείς θα πάμε για τρέκινγκ. Στο κάτω κάτω το είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή, ο καθένας κάνει ότι γουστάρει. Και αύριο το πρωί, αφού στα παιδιά  αρέσει να χουζουρεύουνε, εμείς θα πάμε για ένα μεγάλο πρωινό, όπως κάναμε πάντα στα ταξίδια μας. Μετά θα πάμε για εξερεύνηση. Και εάν θελήσουν, και όταν θελήσουν ας έρθουν να μας βρουν. Τι λες; Που κοιτάς μωρέ;”

“Ρε, τι είναι αυτό που έρχεται καταπάνω μας;”

“Που βλέπεις , μαύρα σκοτάδια έχει.”

“Από τα μαύρα σκοτάδια έρχεται, εκεί στην όχθη ένας μαύρος όγκος, δεν τον βλέπεις;”

“Ώχ … Για σήκω, σήκω γρήγορα!”

“Όχι ρε φίλε τι είναι αυτό;;;”

Σηκωθήκαμε αλαφιασμένοι και αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε με ταχύ βηματισμό. Ο σύντροφος γύρισε και είδε ότι ο μαύρος όγκος σταμάτησε να κινείται και είχε κοντοσταθεί δίπλα στο φως μιας λάμπας. Σταματήσαμε το τρέξιμο και ξέσπασαμε και οι δυο στα γέλια.

“Έχει και στην Αθήνα Ιερές αγελάδες, τρομάρα σου…” με έκραξε μέσα από τα γέλια του.

Όσο για την περιπέτεια που και οι δύο θέλαμε να ζήσουμε, οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί και οι ελπίδες μας εισακούστηκαν… Ηθικό δίδαγμα: Προσέχετε τι εύχεστε….

Το επόμενο πρωί με τον σύντροφο ξυπνήσαμε πολύ νωρίς. Αφήσαμε ένα σημείωμα στα παιδιά κάτω από την πόρτα του δωματίου τους και κινήσαμε να βρούμε ένα όμορφο μέρος να πάρουμε το πρωινό μας. Στη συνέχεια κάναμε μια μεγάλη βόλτα στη πόλη.

Εκεί λοιπόν που η άσφαλτος του κεντρικού δρόμου άρχισε να δίνει την θέση της σε χωματόδρομο, τα εστιατόρια αντικαταστάθηκαν με μαγειρεία και τα ξενοδοχεία με guesthouses τα βήματα μας να σαν να μας καλούσαν συνεχίσουμε. Μέχρι που φτάσαμε στο τέλος της λίμνης και ανακαλύψαμε … εκείνο που ψάχναμε. Μαγαζιά με σύμβολα του Ομ, δωμάτια με αιώρες να κρέμονται σε αυλές,  χαλαρές φάτσες, τζίβες, πολύχρωμα παντελόνια, ρέγγε μουσικές, τοπικά φαγάδικα και ψυχεδελικά ποτάδικα. Τι εννοούμε; Μα ανακαλύψαμε τη backpackers land της Ποκάρας!

Μέχρι το μεσημέρι το ταξίδι μας είχε πάρει μια στροφή 180 μοιρών. Γνωρίσαμε ένα ζευγάρι Έλληνες, φοβερά παιδιά, τα οποία μόλις ολοκληρώνανε ένα δίμηνο ταξίδι στην Ασία. Είχανε μάλιστα νοικιάσει μηχανή από το Κατμαντού για να φτάσουν στη Ποκάρα. Ντράπηκα για το aircontition και την ασφάλεια των 5 αστέρων που παρείχε το λεωφορείο μας. Όταν τους είπαμε δε πόσα πληρώνουμε στο δωμάτιο που μέναμε πήγανε να πνιγούνε με τα μόμος, τα γεμιστά θιβετιανό πιττάκια με λαχανικά, που τρώγανε. Ευθύς αμέσως μας πήγανε να δούμε έναν ξενώνα στο οποίο μένανε οι ίδιοι πριν, γιατί τώρα είχανε μετακομίσει πιο μακριά καθώς διέθεταν μεταφορικό μέσο. Ο ξενώνας ήταν γεμάτος νεαρό και φιλικό κόσμο ενώ το δωμάτιο ήταν πανέμορφο, με βεράντα και ανεμπόδιστη lake view, πέτρινους τοίχους, λίγη βρωμίτσα αλλά τίποτα δεν σε πτοεί όταν πληρώνεις μόλις 8 δολάρια την βραδιά! Χμμμ, τίποτα είπα ε; Οκ αυτό πάει για αναθεώρηση.

Κουβέντα στη κουβέντα λοιπόν τα παιδιά μας είπαν ότι τις προηγούμενες  ημέρες έκαναν ένα τρεκ στο Panchase και διέμεναν σε homestay, δηλαδή διαμονή στα σπίτια των ντόπιων με ένα μικρό οικονομικό αντάλλαγμα.

“Οδηγό δεν είχατε;” ρώτησα η αφελής για να με κοιτάξουν και οι δυο με βλέμμα απορίας και λίγης περιφρόνησης. Έβγαλαν τον χάρτη τους που ήταν τεράστιος και κάνανε μια ξεπατικωσούρα σε μια χαρτοπετσέτα σημειώνοντας τα σημεία και τα χωριά στα οποία είχαν καταλύσει.

“Όλο ανηφόρα είναι;” ρώτησε ο σύντροφος που μόνο που σκεφτόταν τα ανεβάσματα τον έπιανε η μέση του.

Τα  παιδιά κούνησαν καταφατικά το κεφάλι τους.

“Μήπως να το κατεβαίναμε τότε;” Προτείνω εγώ, δείχνοντας την διαδρομή ανάποδα.

Μετά από πολλές κούπες τσαγιού με βουβαλίσιο γάλα, αρκετά μόμος και ένα πιάτο νταλ, αποχαιρετήσαμε τα παιδιά με τον χάρτη χαρτοπετσέτα στη τσέπη και αποφασισμένοι να τον ακολουθήσουμε.

Το ίδιο απόγευμα περήφανοι δείξαμε στους φίλους μας την ανακάλυψη μας. Πήραμε το δείπνο μας κάτω από τους ήχους μιας συναυλίας σαντούρι στο freedom cafe. Με το που είδανε τις τιμές στον κατάλογο, πήγε να τους έρθει κόλπος.

“Καλά τι πληρώναμε τόσο καιρό” αναφωνούσαν ενθουσιασμένοι από τις γενναιόδωρες μερίδες, τις παραδοσιακές γεύσεις και το φολκλόρ σκηνικό μιας πανέμορφης βραδιάς. Τους ανακοινώσαμε ότι το επόμενο βράδυ θα μετακομίζαμε στο δωμάτιο με τη θέα στη λίμνη και την μεθεπομένη θα ανεβαίναμε πάνω στο Kande για να ξεκινήσουμε το τρεκ. Οι ίδιοι δεν ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν. Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως, μας ανακοίνωσαν ότι έκλεισαν ήδη μια εκδρομή για τις σπηλιές του διαβόλου για την επόμενη μέρα και από μια βόλτα με ανεμόπτερο πάνω από τη λίμνη και τις κορυφές του Sarangot την μεθεπόμενη. Τελικά ότι χρειάζεσαι βρίσκεται μόλις μερικά βήματα έξω από το comfort zone σου. Θέλει απλά λίγη τύχη και αρκετό θάρρος για να βγεις εκεί έξω να το ανακαλύψεις. Τσουγκρίσαμε λοιπόν τις μπύρες μας και ήπιαμε στην υγειά της περιπέτειας! Το επόμενο βράδυ θα χωριζόμασταν…

Nepal part1018

Breakfast of Champions in #Freedom_Cafe #Pokhara #Nepal. Fresh fruit, muesli & that delicius yogurt!

Nepal part1013

Take me back to my boat on the #Phewa_Lake #Pokhara #Nepal

Nepal part1011

Street food market by the banks of #Phewa_Lake #Pokhara #Nepal

Nepal part1010

Feeling free at 827 m above sea level! #Phewa_Lake #Pokhara #Nepal

Nepal part1005

Colors of #Phewa_Lake #Pokhara

Nepal part1031

Discovered a live sitar concert in #Freedom_Cafe in #Pokhara. Those are the nights to remember…

Συνεχίζεται … 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s