Τα κάλαντα

(24/12/2013 – Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, γεννήθηκε η πρώτη μου ιστορία, μέσα σε ενα βαγόνι του μετρό γεμάτο με κάλαντα…)

Christmas timeΠρωί παραμονής Χριστουγέννων . Το μετρό της Αθήνας δεν είχε πολύ κόσμο, σε σχέση με άλλα πρωινά. Παρόλα αυτά έβλεπες μια αρκετά παράδοξη εικόνα. Άγιοι Βασίληδες κάθε ηλικίας, φύλου και εθνικότητας ήταν διάσπαρτοι σε κάθε στάση. Άλλοι μόνο με σκουφί, άλλοι με ολόκληρη στολή, άλλοι και με λευκές, μπαμπακένιες γενειάδες. Σχεδόν όλοι κρατούσαν και ένα μουσικό όργανο. Τρίγωνα, ακορντεόν, φυσαρμόνικες, κιθάρες και τουμπερλέκια. Άλλοι δεν κρατούσαν τίποτα, το χέρι τους είχε μείνει μετέωρο σε στάση ζητιανιάς. Σε κάθε σταμάτημα του συρμού έμπαιναν σωρηδόν στα βαγόνια του μετρό, ενώ οι Άγιοι Βασίληδες  που ήταν ήδη μέσα έβγαιναν τρέχοντας για να προλάβουν  να ξαναμπούν στο επόμενο ή στο προηγούμενο βαγόνι. Μέσα σε κάθε βαγόνι τραγουδούσαν τουλάχιστον 2 παρέες. Μικροί και όχι τόσο μικροί τσιγγάνοι με βρώμικες στολές και αμανεδιάρικες φωνές. Μαντράχαλοι λυκειόπαιδα με τα σημάδια της ακμής ήδη να επουλώνουν. Τριαντάχρονοι τοξικομανείς που δεν θυμόντουσαν τα λόγια.  Μεσόκοποι μετανάστες του Ανατολικού μπλοκ. Μικροί πρίγκιπες και πριγκίπισσες μεσοαστών οικογενειών με επιχειρηματικό μυαλό. Ζεστές κόκκινες πινελιές ανάμεσα σε  εργαζόμενα παλτό…

Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s