Τανζανία #20 – Περίεργα πράγματα

“Μωρό μου εσύ άνοιξες το λάπτοπ;” ρώτησα τον σύντροφο την ώρα που έπινε το πρωινό του καφεδάκι στη κουζίνα. Όπως έκανα τις προετοιμασίες για την αναχώρηση μας, είχα ανακαλύψει την οθόνη του λάπτοπ μας ανοιχτή. Το λάπτοπ είχε διανυκτερεύσει στο σαλόνι για να φορτίσει, καθώς το δικό μας δωμάτιο δεν διέθετε ελεύθερη πρίζα. Ήμουνα όμως σίγουρη ότι είχα κλείσει την οθόνη το προηγούμενο βράδυ πριν πάω για ύπνο. Το Γκόλουμ είχε μόλις σηκωθεί από το καναπέ και έπινε τον καφέ του, καπνίζοντας αυτά τα μακριά τσιγάρα του. Το τεράστιο δαχτυλίδι του ακτινοβολούσε το φως του ήλιου, στέλνοντας σκόρπιες δεσμίδες φωτός στους τοίχους του δωματίου. Βγάλαμε το κεφάλι μας στο άνοιγμα της πόρτας κοιτάζοντας τον καχύποπτα.
“Και να την άνοιξε ρε μωρό μου την οθόνη, στα Ελληνικά είναι όλα, σιγά μην ήξερε πως να το χειριστεί.” κάγχασε ο σύντροφος, μη δίνοντας βάση στον προβληματισμό μου. Γρήγορα και εγώ το ξέχασα καθώς είχα μεγαλύτερα προβλήματα να με απασχολούνε. Είχε προκύψει ένα θεματάκι και έπρεπε επειγόντως να κατέβουμε στην αγορά. Μόλις μερικά λεπτά όμως πριν φύγουμε για την πόλη, εμφανίστηκαν οι φίλοι του Γκόλουμ και οδηγοί μας. Ένας νεαρός Tανζανός με την γυναίκα του, χριστιανοί αμφότεροι, είχαν καταφθάσει 4 ώρες νωρίτερα από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει. Ο Ρίκι τους υποδέχτηκε και τους επέτρεψε να περιμένουν στο σαλόνι όση ώρα θα απουσιάζαμε. Έκλεισα την πόρτα του δωματίου μας και μαζί με τα παιδιά αναχωρήσαμε γρήγροα αφήνοντας το Γκόλουμ με το ζευγάρι μόνους τους στο σπίτι.
Όταν επιστρέψαμε η πόρτα του δωματίου μας ήταν … μισάνοιχτη! Έτρεξα κατευθείαν να ανοίξω το τσαντάκι με τα χρήματα και τα διαβατήρια μας. Μέτρησα και ξαναμέτρησα τα χρήματα. Δεν έμοιαζε να λείπει τίποτα. Κοίταξα και τις τσάντες μας οι οποίες δεν φαινόντουσαν πειραγμένες. Ενημέρωσα τον σύντροφο αλλά μη έχοντας άλλες εναλλακτικές αποφασίσαμε να το αγνοήσουμε και αυτό το σημάδι. Μπορεί να έψαχναν το μπάνιο βρέ αδερφέ!

“Εάν όμως, χτύπα ξύλο, πάει να γίνει τίποτα περίεργο, τι κάνουμε…;”
“Θα γίνει μάχη!” όρθωσε το ανάστημα του ο σύντροφος.
“Καλά πάμε και βλέπουμε…” ξεφύσηξα συμβιβαστικά ενώ οι αμφιβολίες είχαν ήδη αρχίσει να μας ζώνουν…
Η ώρα πέρασε και αφού αποχαιρετήσαμε τους φίλους μας, επιβιβαστήκαμε στο τζιπάκι των Τανζανών για τον δρόμο της επιστροφής. Μας έβαλαν να καθίσουμε στις πίσω πίσω θέσεις, οι οποίες δεν διέθεταν πόρτα ή παράθυρο, κάνοντας μας να νιώσουμε λίγο εγκλωβισμένοι. Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Νταρ.

DSC_0222 DSC_0215

Jesus Crist the King

DSC_0229 DSC_0214 DSC_0213
Κάποια στιγμή ρώτησα εάν μπορώ να καπνίσω. Το Γκόλουμ μετάφρασε το αίτημα μου στον οδηγό και η απάντηση του ήταν καταφατική. “Smoke all you want”. Έβγαλα τον καπνό μου λοιπόν και άρχισα να στρίβω.
“Ganja?” με ρωτάει το Γκόλουμ συνωμοτικά περιεργάζοντας το περιεχόμενο του τσιγάρου μου.
“Tabacco” του απάντησα αυστηρά.
Παρόλα αυτά το Γκόλουμ πήρε θάρρος και έβγαλε ευθύς ένα “σέρτικο” τσιγάρο…
“Τι κάνει αυτός ρε;;; Θα μας δέσουνε…” μουρμούρισε ο σύντροφος. Η αλήθεια είναι ότι συχνά πυκνά είχαμε διακρίνει αστυνομικά μπλόκα στις παρυφές του δρόμου. Το Γκόλουμ διέκρινε τον αγχωμένο τόνο στην φωνή του συντρόφου και έσπευσε να τον καθησυχάσει.
“Relax brother…”
“Relax… No worries.” λέει με την σειρά του ο οδηγός.
Ο τόνος της φωνής του μου θύμισε την ταινία Captain Philipps με τον Τομ Χάνκς, την ώρα που ο Σομαλός πειρατής λέει στον καπετάνιο: “Don’t worry Irish…” και μετά ισοπεδώνεται το σύμπαν.
Η διαδρομή μετά από αυτό συνέχισε να κυλά ήρεμα, ενώ ο ήλιος έπαιρνε την κατιούσα χαρίζοντας μας ένα πανοραμικό on the road ηλιοβασίλεμα.
Την ηρεμία έσπασε το τηλέφωνο του Γκόλουμ που άρχισε να κουδουνίζει. Ξεκίνησε μια περίεργη συνομιλία με το κινητό να αλλάζει χέρια από τη κοπέλα στον οδηγό και πίσω στο Γκόλουμ. Παράληλλα κάλεσε η κοπέλα κανά δύο τηλέφωνα από τη δική της συσκευή, η οποία επίσης πέρασε διαδοχικά από χέρι σε χέρι. Οι συνομιλίες δεν κράτησαν πολύ, αλλά έξω είχε σκοτεινιάσει και εμείς είχαμε μια αίσθηση ότι μιλούσανε για εμάς…
Μετά από λίγη ώρα το αυτοκίνητο παρέκλινε από το δρόμο και με ταχύτητα χώθηκε στον χωματόδρομο, μετατρέποντας την διαδρομή μας σε χορευτικό ταψί σε λούνα Παρκ του 80′. Η παράνοια είχε ήδη εισβάλλει στις μικρές διαστάσεις του οχήματος μας…
Όταν γύρισε το Γκόλουμ και μας έδειξε την οθόνη του κινητού του, συνειδητοποιήσμε ότι …. τίποτα δεν μπορούσε να μας προετοιμάσει για αυτό που βλέπαμε ….

DSC_02352 DSC_0236

In God We Trust

Διαβάστε την συνέχεια: Τανζανία #21 – Η Απαγωγή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s