Νεπάλ – Ούπς, λάθος μονοπάτι (χαμένοι στα 2750μ.)

Εισαγωγή

The endless stair, non stop to reach the sky! #Panchase_Trek #Nepal

Το μονοπάτι ανέβαινε σκαλωτά με μια ατέρμονη ανηφορική, αναθεματισμένη κλίση. Η ζούγκλα πυκνή και σκοτεινή το αγκάλιαζε τόσο σφιχτά που σε σημεία ήταν δύσκολο να εντοπίσεις τις πέτρες που το χάραζαν. Οι στροφές που φύλαγαν ελπίδες για κάποια ισόπεδη πορεία αποδεικνύονταν “πέταλα”, με το μονοπάτι να σκαρφαλώνει το βουνό στη κυριολεξία, ενώ τα δέντρα με τις χοντρές τους ρίζες ισορροπούσαν γαντζωμένα στην χαράδρα. Γκρίζα σύννεφα αιωρούνταν σαν ομίχλη μέσα από τις φυλλωσιές, καθώς έχτιζαν ένα κλειστοφοβικό θόλο, ανάμεσα στα όποια κενά δεν κάλυψε η φύση δίνοντας την εντύπωση ότι σύντομα, πολύ σύντομα θα σκοτεινιάσει. Το ατρόμητο ζεύγος ταξιδιωτών, ο αγαπητός σύντροφος και η συνοδοιπόρος του ανηφόριζαν με γρήγορα βήματα λες και μόλις είχαν αποδράσει από φυλή ιθαγενών που θα τους θυσίαζε στην Θεά Κάλι. Αυτή (η κοπέλα, όχι η Κάλι) προπορευόταν, ανεβαίνοντας δυο δυο αν είναι δυνατόν τις πέτρες καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες αφού οι ταλαιπωρημένοι μυς του σώματος από την πολύωρη ανάβαση διαμαρτύρονταν σε κάθε της κίνηση. Η ανάσα της έβγαινε κοφτή και θορυβώδης σαν επιθανάτιος ρόγχος. Πρέπει να ειπωθεί, και όχι άδικα: Που πάς ρε κοπέλα μου με μέσο όρο 1 πακέτο τσιγάρα τη μέρα; Ήθελες εν μια νυκτί να σκαρφαλώσεις το Έβερεστ; Ο άλλος, και αυτός καπνιστής είναι αλλά κυρίως μεσοκομμένος, ο “δεν κάνει να σηκώνεις βάρη ούτε να πιέζεσαι – θα πάς καρφί για εγχείρηση”, που πήγαινε αυτός;  Μιλάμε για τον άνθρωπο που θα σου στείλει μήνυμα το πρωί “όπως γυρνάς φέρε μου τσιγάρα και ένα μίλκο – ξέμεινα”, ενώ ξέρει ότι θα επιστρέψεις το βραδάκι για να μην ανεβοκατέβει 3 ορόφους χωρίς ασανσέρ. Λοιπόν αυτά τα δυο τα παιδιά, παιδιά είναι μην τα βλέπετε που έχουνε πατήσει τα πρώτα -άντα και στο γυμναστήριο από την προεφηβία τους, αυτά τα παιδιά λοιπόν αποφάσισαν να κάνουνε ένα τρέκ. Είχανε κάνει κάποτε ένα στο Πήλιο, από Νταμούχαρη φτάσανε Τσαγκαράδα, οπότε μια προϋπηρεσία την είχανε … Στο κάτω κάτω τι Ιμαλάια τι Πήλιο βρε αδερφέ. Εδώ στο Νεπάλ τα βουνά κάτω από 2000 μέτρα τα λένε hills. Πάρε να καταλάβεις.

Να κάνουν το τρεκ τους τα παιδιά, βεβαίως, δεν θεωρείται Νεπάλ εάν δεν κάνεις και ένα τρέκ. Έλα που όμως που δεν ήθελαν οδηγό, και για ποιό λόγο άλλωστε, ούτε στην Νταμούχαρη είχαν οδηγό. Πήραν από το βιβλιοπωλείο της Pokhara έναν pocket χάρτη και καθάρισαν, γιατί να κουβαλάνε τον άνθρωπο μαζί τους – και να τον πληρώνουνε και από πάνω. Επέμενε ο σύντροφος να πάρουνε τον μεγάλο χάρτη αλλά καλή του, γνωστή μετεμψύχωση του Σκρουτζ Μακ Ντακ, αποφάσισε ότι αφού γλιτώσανε τα 100 ευρώπουλα που τους ζήταγαν για το τρεκ τα γραφεία γιατί να μην γλιτώσουνε και το 1.5 ευρώπουλο (~ 150 σελίνια) διαφορά που είχε ο ένας χάρτης από τον άλλο. Στο κάτω κάτω ο προορισμός τους φαινότανε, φιγουράριζε εκειδά, στην ακρούλα του χάρτη. Αυτοί λοιπόν είναι οι ήρωες αυτού του δράματος.

Ο ιδρώτας κυλούσε ποτάμι, ενώ οι υγρασία της ζούγκλας μούσκευε μέχρι και την τελευταία ίνα των ρούχων τους. Φιλικά μαμούνια σκάγανε στα κούτελα, θάμνοι και πόες μαστιγώνανε τα πόδια, βδέλλες σουλατσάριζαν σε κάθε τους κράτημα. Αλλά όλες αυτές οι δυσκολίες ήταν ψίχουλα μπροστά στο προφανές. Το προφανές και αμείλικτο ατόπημα τους. Τα παλικάρια μας βλέπετε είχανε χαθεί. Στα Ιμαλάια (απέναντι). Χαθεί. Τροφή για λεοπαρδάλεις. Ή για όρνεα. Τροφή σίγουρα. Και όλα αυτά από μια και μοναδική λάθος στροφή. Κάπως έτσι δεν ξεκινάνε και τα επεισόδια στους “Επιζήσαντες;”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s